Een postje op verzoek

Aan al die mensen die vinden dat een blog waarvan het meest recente bericht al bijna een maand oud is geen blog meer is en dat is het dus tijd wordt dat ze hier nog eens iets nieuws kunnen lezen heb ik één boodschap:

Geniet van de plezante dingen hier, of kijkt eens naar dat onwaarschijnlijk coole filmpje hier, ergert u desnoods aan het demagogische gezwets daar, of nog beter: leest een boek of een gazet.

Ik doe dat tenslotte ook.

De mooie dingen des levens

Zielige gefrustreerde zagevent. Weinig loyale nestbevuiler. Verzuurde klootzak. Triestige mens.
Het zijn verwijten die ik wel eens te verwerken krijg. Van anderen, soms anoniem, soms recht in het gezicht. Vaak ook van mezelf.

Om die anderen te bewijzen dat ik ook een onwaarschijnlijke naieve, optimistische, goedlachse positivo mét een klein hartje kan zijn heb ik een lijstje opgesteld van dingen waar ik de voorbije weken intens van genoten heb.

• de eerste MTB-tocht sinds meer dan een jaar. 44km afzien én genieten tegelijkertijd
• een 2-jarig meisje dat zich boos maakt op de kippen omdat er overal kiekenstront ligt
• een zelfgerold sigaretje, liggend in de hangmat boven het versgemaaide gras
• de volgehouden positieve boodschap van mijn favoriete politieke partij
• de halve finale van de Champions League tussen Chelsea en Manchester United
• het Beaufort kunstwerk van Aeneas Wilder in Westende
• de busrit door Brussel met zicht op twee bloedmooie Turkse zussen
• The Edge van U2 die zijn eigen gitaarpartijen herontdekt in 'Classic Albums'.
• een 10-jarig meisje dat plezier beleeft aan haar eerste schaakspel
• de eerste witte perzik van het seizoen
• het gefladder van een vlinder boven mijn bord pasta
• Herman van Rompuy die in de krant "Ik hou wel van cynische humor maar daarom ben ik nog geen cynicus." zegt.

Wat een halfzacht, seuterig watje ben ik toch.

Wilt gij mijn vriendje zijn? (2)

Eerst nodigde iedereen mij uit om een vriendje te worden via die onnozele LinkedIn. Ik heb hier al eens geschreven waarom ik weigerde om daarop in te gaan. En toen iedereen zijn LinkedIn beu was omdat Sinterklaas nieuw speelgoed had meegebracht kreeg ik plots op geregelde tijdstippen iemand die vroeg of ik geen vriendje wilde worden op Facebook.

Die uitnodigingen komen altijd via mail. Tot nu toe heb ik altijd consequent die mails gedeleted zonder meer. Wie daar uitleg bij wilde kon mij daar persoonlijk, bijvoorbeeld in levende lijve, over aanspreken. Sommige mensen deden dat ook. Heel vaak moest ik mij verantwoorden waarom ik nog steeds niet 'op facebook zat' zoals dat dan genoemd werd. Ik voelde me stilaan zoals het hoofdpersonage in Rhinoceros van Eugene Ionesco. Daarin veranderen alle mensen een voor een in neushoorns. Eerst worden de neushoorns als een hinderlijke minderheid beschouwd én behandeld maar naarmate hun aantal groeit en ze stilaan de meerderheid vormen willen de overblijvers niet liever dan dat ze ook zo snel mogelijk neushoorn mogen worden. Slechts 1 man op aarde wil daar niet aan toe geven en blijft over als mens.

Nu, ik lees hier bij Facebook-liefhebber Peter dat op dit moment 1 op de 13 Belgen een Facebook-profiel hebben. Dat is dus toch veel minder dan sommigen mij willen doen geloven. De neushoorns zijn dus voorlopig nog in de minderheid.

Maar toch. Enkele dagen geleden werd het mij even te veel en veranderde ik plots van tactiek. De oorzaak was deze CD&V'er die mij uitnodigde om zijn vriendje te worden om zijn foto's te bekijken. Hij had mij die vraag de voorbije weken al 4 keer gesteld en dus raakte ik enigzins mijn geduld kwijt. Ik ken die mens niet, ik ben dus zeker geen vriend. Hij kent mij ook niet. Want àls hij mij zou kennen dan zou hij zeker weten dat ik geen vriend wil worden van een CD&V'er. En neen, ik ben niet zo'n bange blanke man die alleen maar mensen vertrouwt die hij al kent. Ik sta wel degelijk open voor kennismaking met nieuwe mensen. Maar dan wel in het echt, niet via een virtueel poëzieboekje dat ergens op een Amerikaanse server staat.

Ik zei dus dat ik van tactiek ben veranderd. Voor alle duidelijkheid: ik ben niet gecapituleerd, zoals Koen een tijdje geleden. Ik heb gewoon een mail gestuurd naar mijnheer de cd&v'er waarin ik hem heb uitgelegd dat ik geen zin heb in Facebook en nog minder in zijn foto's en dat ik hoop dat hij mij voortaan dan ook gerust laat. Voorlopig helpt het, mijn postvak is al 3 dagen Facebook-vrij.

Maar die neushoorns zijn verdomme wel listig. Gisteren kreeg ik een mailtje van iemand die mij erop wees dat er op Facebook over deze blog gepraat werd. Hij gebruikte daarbij zelfs de woorden 'een fan'. De combinatie van nieuwsgierigheid en ijdelheid deed mij uiteraard meteen op zoek gaan naar de desbetreffende Facebook-pagina. Wist ik veel dat je eerst vriend moest worden om die pagina te kunnen lezen. Zeker 10 minuten heb ik zitten twijfelen. Maak ik een profiel aan of niet? De koppigheid heeft het uiteindelijk gehaald van de nieuwsgierigheid. En zelfs van de ijdelheid. Voorlopig nog geen hoorn op de neus voor deze mens.

Decreet ter afschaffing van de korte vraagjes

Overal hoor ik journalisten, politicologen én politici klagen dat deze verkiezingscampagne nergens over gaat. Er is geen inhoudelijk debat, en als er hier en daar toch al stoemelings een inhoudelijk debat opduikt gaat het over zaken waar Europa noch de regio's bevoegd voor zijn.
Is dat de schuld van de politici? Ik zeg u: neen! Het is de schuld van de korte vraagjes.
Ik stel dan ook voor dat alle partijen op de valreep nog een punt toevoegen aan hun partijprogramma. Een programmapunt waar iedereen, van welke partij ook, het volmondig, roerend én volkomen mee eens zal zijn. Nog nooit zal in het Vlaamse parlement een decreet in volle eenparigheid zo snel goedgekeurd zijn. Het betreft een decreet ter afschaffing van de korte vraagjes.

Het is dé trend van deze verkiezingen: de korte vraagjes. Ik hoor ze zowel op de VRT als bij VTM, zowel op radio als op televisie. En ik word er zot van.

• aan Filip Dewinter: Turken of Marokkanen?
• Frank Vandenbroucke: Freya Van den Bossche of Louis Tobback?
• Freya Piryns: belastingen omhoog of belastingen omlaag?
• Jean-Marie Dedecker: inspecteur Poirot of detective Van Zwam?
• Peter Mertens: Jezus Christus of Che Guevara?
• Mia De Vits: KBC redden of Opel redden?
• Dirk Van Mechelen: jobkorting of BAM?
• Erik De Bruyn: Peter Mertens of Frank Vandenbroucke?
• Bart De Wever: Conscience of Hugo Claus?
• Mieke Vogels: ecotaks voor iedereen of vermogensbelasting voor de rijken?
• Jean-Luc Dehaene: Dexia redden of Club Brugge kampioen?
• Bart Somers: Jean-Marie Dedecker of Dirk Vijnck?
• Kris Peeters: Geert Bourgeois of Dirk van Mechelen?
• ...

En niet alleen ik word daar zot van. Ik zie aan alle politici dat ze die vraagjes haten. En terecht. Je ziet ze denken: "ik wil hier niet op antwoorden, ik wil hier niet aan meedoen maar als ik dat zeg kom ik flauw of onsportief over en dat moet ik ten alle tijde vermijden." En dus doen ze maar mee. Als kinderen die hun spruitjes opeten, met zeer lange tanden maar goed wetende dat ze er toch niet onderuit kunnen.

Wat is de bedoeling van die vraagjes? Ze zijn nooit grappig, ze zijn zelden relevant en ze zijn een politiek interview onwaardig. Politiek vraagt om nuance en uitleg. Die zijn per definitie niet mogelijk in korte vraagjes met nog kortere antwoorden. Want o wee als je als politicus durft te reageren met een antwoord van meer dan 4 syllaben. Dan krijg je meteen Lisbeth Imbo of Ivan De Vadder op je nek. "u moét kiezen mijnheer Dehaene: Verhofstadt of Barosso?"

Het enige wat deze korte vraagjes ons duidelijk maken is welke politicus het meest ad rem kan reageren. Als dat een referentie is voor de politieke bekwaamheid van onze politici dan moeten Bart De Wever en Louis Tobback morgen samen het land besturen en mogen Kris Peeters en Mieke Vogels een nieuwe job zoeken.

Politiek is net uitleg geven en mensen proberen te overtuigen van je visie op de maatschappij door argumenten aan te brengen en soms ook om onpopulaire maar noodzakelijke maatregelen te duiden . Als Groen! geen belastingverlaging wil moet je hen laten uitleggen waarom ze dat niet willen. En als Jean-Marie Dedecker als enige pleit voor ondergronds goederentransport dan wil ik hem dat wel eens horen argumenteren. En dat vergt iets meer uitleg dan: "extra rijstroken of meer openbaar vervoer? U moet nu antwoorden mijnheer Dedecker."

Het absolute toppunt - of dieptepunt dus eigenlijk - zag ik vorige week ergens in het laatavondjournaal. Een VRT-journalist vroeg enkele toppolitici wie ze liever dood dan levend zagen. Ik dacht eerst dat ik het slecht begrepen had. Zo diep konden ze toch niet gevallen zijn? Toch wel. "Mijnheer Dewinter, van welke politieke tegenstander zou het u een plezier doen als die er niet meer was?" Dewinter keek 1 seconde raar op en zei dan iets over het slechte karakter van Frank Vandenbroucke. Toen een gelijkaardige vraag gesteld werd aan Bart Dewever kreeg ik opnieuw hoop: Bart vroeg zich luidop af of hij de vraag goed verstaan had en na de herhaling keek hij de journalist vol ongeloof aan en zei vlakaf "neen, daar doe ik niet aan mee."
Zou die journalist beseffen dat Bart De Wever écht weet hoe het voelt om een doodsbedreiging in de brievenbus te vinden? Wellicht niet. Als hij maar leuke korte vraagjes kan bedenken. Dàt is de belangrijkste eigenschap van de moderne politieke journalist.

Voor deze campagne is het min of meer te laat, maar ik hoop dat de politici zo slim zijn om tegen voldende keer onder elkaar af te spreken dat ze niet meer mee doen aan die korte vraagjes. Of beter: dat ze dat decreet maar stemmen. Afschaffen die handel. Censuur. NU!

Ik ben een partij

Vanochtend, tijdens een busrit dwars door Brussel, kwam ik tot een vreemde vaststelling: ik ben gewoon de verpersoonlijking van de OpenVLD.

Ik heb (sinds kort) het kapsel van Bart Somers, de tanden van Guy Verhofstadt, de foute klemtonen van Guy Vanhengel, ik heb net als Patrick Dewael een zwak voor Greet Opdebeeck en ik heb het slechte karakter van Karel De Gucht.

Als ik moe ben heb ik zelfs de blozende appelwangen van Dirk van Mechelen.

Maar wat moet ik daar nu mee?

Open brief aan Nieuws.be

Geachte mensen van nieuws.be,

Een paar maand geleden ontdekte ik dat mijn blogposts werden overgenomen door uw site. Na drie seconden van trots overkwam mij een gevoel van onbehagen. Ten eerste had u het mij niet gevraagd en ten tweede ben ik een koppige mens, zeker in de buurt van mensen die iets nemen zonder het te vragen.

Na een grondige studie van uw site schreef ik toen een post over uw ratingpolitiek bij het publiceren van blogposts en andere berichten. Laat ons zeggen dat ik daarin nogal kritisch was over uw site. Ik vroeg mij in die post ook luidop af of u dat bericht ook zomaar zou overnemen. U maakte zichzelf extra belachelijk door dat nog te doen ook. Het werd zo meta dat ik er draailings van werd.

Ik besloot om het anders aan te pakken. In een vriendelijke mail vroeg ik u om uitleg. Ik vroeg u waarom u berichten over nam zonder toestemming en ik vroeg al even vriendelijk om dat niet meer te doen en alle eerder verschenen berichten weg te halen. Ik voegde er aan toe dat dat laatste enkel nodig was als het technisch niet te veel problemen opleverde. De technologische kant van websites is niet mijn fort, vandaar die laatste opmerking.

Een paar dagen later beloofde u om op al mijn vragen in te gaan. Ik dankte u daarvoor.

Helaas, in tegenstelling tot wat u toen beloofde en wat u in een later contact nog een tweede keer zou beloven worden mijn berichten 7 maanden later nog altijd, en nog altijd zonder toestemming, overgenomen.

Ik had graag gehad dat u gevolg zou geven aan uw eigen beloften. div>

met minder vriendelijke groeten dan voorheen

henkdecorte

UPDATE: open brieven schrijven helpt soms.

In één ruk uitgelezen

Een boek in één ruk uitgelezen. Mensen zeggen dat wel eens als ze bedoelen dat een boek een plezier was om te lezen. Van een boek dat zo spannend of aangrijpend is dat je altijd maar wilt blijven doorlezen. Hebben die mensen dat boek dan ook werkelijk in één ruk, in een enkele leessessie uitgelezen? Wellicht niet. Mensen zeggen soms dingen die niet helemaal waar zijn. Ik heb dat ook al eens gezegd van boeken. Ik ben ook maar een mens.

Het feit dat ik die omschrijving wel eens ijdel heb gebruikt levert mij nu een probleem op. Als ik nu zeg “Ik heb daarnet een boek in één ruk uitgelezen” dan denkt iedereen daar het zijne van. Jammer, want het is wel echt waar.
Het zat zo: in een prachtige boekhandel in Mechelen werd daarstraks ‘Reizen met dochters’ voorgesteld, een boek van Sam De Graeve. Ik was uitgenodigd -zij het niet persoonlijk, iédereen was gewoon uitgenodigd - en omdat ik toch niets beters te doen had waagde ik mij nog eens onder het volk der boekenliefhebbers, BV’s en hier en daar een boekenliefhebbende BV.
Hoewel ik mij tegenwoordig in een financiële situatie bevind die mij mijzelf had doen beloven om het boek niet te kopen heb ik het toch gekocht. En ik heb het daarna dus in één ruk uitgelezen.
Is het dan zo spannend? Neen. Is het zo aangrijpend. Neen, ook niet.

Laat ons zeggen dat de omstandigheden om het in één ruk uit te lezen bijzonder mee zaten. De hele treinreis van Mechelen naar huis duurde inclusief wacht- en overstaptijden meer dan anderhalf uur. Dat is lang. En lange treinreizen zijn ideaal om te lezen. Daarnaast moet het gezegd: ‘Reizen met dochters’ is een klein boekje. Klein in de betekenis van eenvoudig, niet moeilijk’: het is geen postmodern tractaat met verwijzingen naar 24 eeuwen lietratuurgeschiedenis, of zoiets. Het is boekje dat ‘vlot leest’, dat is redelijk onlosmakelijk verbonden met iets ‘in één ruk kunnen uitlezen’. Het is ook een klein boekje in de iets meer letterlijke betekenis van het woord. 124 pagina’s in een behoorlijk grote druk en veel witruimte. En veel tekeningen. Die zijn tekeningen zijn echter zo mooi dat je af en toe in de verleiding komt om de grenzen van die ene spreekwoordelijke ruk af te tasten. Het dilemma dat dan telkens onstaat is: kijken naar een mooie tekening en daar meer in zien dan op het eerste gezicht getekend staat of doorlezen.
Die omstandigheden zaten dus goed. Maar het boek is niet spannend, niet aangrijpend en – ik durf het bijna niet te zeggen – zelfs niet interessant, op een kleine anekdote over pater Kolbe na dan.

Tijdens de fietsrit van het station naar huis zat ik me af te vragen wat het dan wel kon zijn.
Het boekje gaat over een vader met twee dochters. Herkenbaarheid zal dus wel meespelen. Zelfs de masturbatiescène is herkenbaar. Even terzijde: masturbatiescènes lezen op een trein zijn niét bevorderlijk voor het in één ruk (pun intended) uitlezen. Maar het is meer dan die herkenbaarheid van de alledaagse dingen in het leven van een jong gezin met kleine kinderen. Weet je wat het is? Het is gewoon een schoon boekske. Niet mooi, dat is iets anders. Schoon. Een ander woord bestaat er niet voor. En schone boeken kun je soms in één ruk uitlezen. Als de omstandigheden meezitten.

Muziek de la Belgiek

Ja, natuurlijk was het een politiek statement. En ja, natuurlijk was dit een duidelijk pro-Belgische manifestatie en ja, natuurlijk was dit een welgemeende fuckyou aan al die oogklepflaminganten.

Ja. Maar het was bovenal een gezellig feestje met - misschien tegen de verwachtigen in - opvallend vaak mooie muziekjes.
Interessante gelegenheidsduetten werden afgewisseld met opmerkelijke gelegenheidsreünies, bizarre gelegenheidscovers en aandoenlijke gelegenheidscomposities.
In de eerste categorie waren de tijdelijke intergemeenschappelijke samenwerkingen Baloji-Selah Sue en AnPierlé-datraargevalvanMonsoon geweldig geslaagd. De reünies van Machiavel en Telex (met Daan als vervanger van wijlen Marc Moulin) moeten we bedekken met de tricolore mantel der liefde. Die van The Scabs en Luna Twist waren wél geslaagd, al gebied de waarheid ons te vermelden dat die er natuurlijk niet speciaal voor Belgavox gekomen zijn.
Een van de opmerkelijkste momenten van de dag was het optreden van Sandra Kim. Samen met enkele AC-DC-lookalikes bracht ze een heel straffe versie van Highway to hell! Sandra Kim rules! Alleen jammer dat ze er niet aan gedacht had om het op te dragen aan Bart Dewever en zijn AfritVlaanderen affiches.
Nog een mooi moment: het gelegenheidslied van opperbelg Arno. Hij had zelf letterlijk een stuk van De Standaard nodig om zijn tekst niet te vergeten maar het publiek zong al onmiddelijk het refrein mee: "'t es hier de voice of belgium brussels, where they eat sprouts en raw mussels". Geestig én straf. Zocht er iemand een vervanger voor de Brabançonne?

Negers zijn toch maar slechte apen

Er was een probleem met de deuren van de trein. Enkel die van de treinbestuurder zélf ging nog open en dus moesten alle reizigers langs die ene deur met de wel heel steile treden de trein op. Eigenlijk was dat wel leuk, er werd gelachen om het vreemde voorval. Niemand deed er moeilijk over, zelfs niet over het feit dat de trein door dat hele gedoe ook tien minuten vertraging had.

Tot de stationschef/onderstationchef/perronverantwoordelijke/weetikveel van het NMBS-station in Denderleeuw het nodig vond om een opmerking te maken. Een wat oudere man had een zwarte vrouw met twee kleine kinderen spontaan geholpen bij het beklimmen van de moeilijke treden. Die NMBS-man vond het nodig om daar een grapje over te maken. Ik citeer hem letterlijk: "In de bomen klimmen moet ge ze niet leren maar om een trapke op te stappen hebben ze ons wél nodig." Ik wist niet wat ik hoorde. Voor mij mag humor ver gaan, en af en toe een relativerende mop moet kunnen, zelfs een racistische. Dit was er echter zo ver over dat ik het niet laten kon om hem te laten merken dat ik niet opgezet was met zijn opmerking. Hij schrok heel even van mijn wellicht onverwachte reactie maar het sluiten van die ene deur maakte dat geen van beiden nog de kans kreeg om een discussie te starten.

Mijn dochter van 10 vroeg mij in de trein wat er scheelde, ze zag aan mijn gezicht dat ik razend was. Maar we waren op weg naar een feestje en dus begon ik snel over iets anders. We waren op weg naar een feestje onder het Atomium. Het werd een leuk feestje. Er was zon, er was muziek en er was een aangename sfeer. Wat zeg ik? Er waren zelfs negers die dansten op de muziek van Laura Lynn. Eat your heart out, mijnheer de NMBS'er. Dàt is ons land. Dat is MIJN land. En ook dat van die zwarte apen, zelfs al kunnen ze dan niet meer zo goed klimmen. In het uwe WIL ik niet eens wonen.

Ongestelde vragen (6)

• Zijn er mensen die zonder plaatsvervangende schaamte naar 'We like to party' op Jimtv kunnen kijken?
• Waarom raak ik niet van mijn naar haat neigende vooroordelen jegens advocaten af, ondanks het feit dat ik enkele zeer sympathieke advocaten tot mijn kennissen mag rekenen?
• Is het u al opgevallen dat het slecht gaat met Club Brugge sinds Michel Dhooghe zich daar is mee gaan moeien?
• En dat het slecht gaat met Michel Dhooghe sinds hij beslist heeft om zich niet langer met Club Brugge te moeien?
• Zou Jean-Marie Dedecker er zelf nog in geloven?