het leven volgens henkdecorte

18 februari 2007

Zouden we dat wel doen (2)

Wat heb ik nu gedaan?
Het gebeurt wel vaker dat ik tijdens het lezen van een interview de neiging heb om te reageren. Soms ben ik zo ontroerd dat ik vind dat ik de geïnterviewde moet feliciteren of een hart onder de riem steken. Soms ben ik zo kwaad dat ik het gevoel heb dat de rechtvaardigheid in gevaar is als ik niet reageer. Het was al 20 jaar geleden dat ik ook echt de daad bij het woord voegde. Die vorige keer reageerde ik op de muziekjournalist van Het Nieuwsblad omdat hij Isabelle A. als Gentse had omschreven. In mijn brief naar de krant schreef ik "dat ze maar beter iemand konden aanwerven die tenminste wist dat Isabelle A. een Genkse was, dat kon iedereen toch horen aan haar Limburgse accent." Waar ik het haalde weet ik niet. Dat ze de brief niet hebben gepubliceerd ben ik Het Nieuwsblad nog steeds dankbaar.
Maar dat was dus 20 jaar geleden, ondertussen zou ik slimmer moeten zijn. Niet dus.
Na het lezen van 'De 7 hoofdzonden' van Catherine Moerkerke in Humo was ik zo boos dat ik me verplicht voelde om te reageren. Via de webiste van Humo verstuurde ik deze mail:

Ik besef dat ik met deze reactie het gevaar loop voortaan als conservatieve seut door het leven te gaan, maar ik doe het toch. Als ik Catherine Moerkerke in Humo hoor zeggen dat ze een onenightstand graag door de vingers ziet omdat "een slippertje, zuiver om de seks, relatief snel gebeurd is" frons ik toch nog wat meer dan anders het voorhoofd. Ze noemt het pas echt bedriegerij als haar partner ook verliefd wordt op die ander. Huh? Ik ben zelf ongeveer even oud (jong?) als Catherine, heb een meer dan gemiddeld vrije opvoeding meegekregen, werk ook in de media, ben niet voor de kerk getrouwd en mag mezelf graag als ethisch progressief beschouwen, maar dit vind ik toch een beetje een omgekeerde wereld.
Verliefd worden is net iets wat je niet helemaal in de hand hebt, daar open en eerlijk met je vaste partner over praten heeft niks met bedriegerij te maken, integendeel. Seks om de seks goedpraten, enkel en alleen omdat je het beest in jezelf niet onder controle kan houden, lijkt mij een veel minder verdedigbare positie.
Catherine heeft moeite om mensen te geloven die zeggen "ons overkomt dat nooit." Ze heeft gelijk, ook ik zal dat niet beweren, ik weet namelijk niet hoe mijn relatie de volgende jaren en - wie weet - decennia evolueert. Ik weet wel dat ik mijn best zal doen om ze in stand te houden. Eén van de dingen die daartoe zullen bijdragen is niet toegeven aan dierlijke instincten die mij tot seks om de seks zouden kunnen verleiden. Ben ik daarom een saaie, seksloze piet? (die kon ik niet laten liggen, sorry) Neen, ik ben een gelukkig getrouwde vent, met een boeiend en bloeiend, zij het extreem monogaam seksleven. En ja, ik ben al in de verleiding geweest om vreemd te gaan maar heb daar niet aan toe gegeven. En ja mijn vrouw is al eens verliefd geworden op een andere man, we hebben daar even mee geworsteld, veel over gepraat en zijn daar als koppel misschien wel sterker uit gekomen. Als ik Catherine bezig hoor lijkt het wel of ik mij daarvoor moet schamen. Niet dus.
Nooit gedacht dat ik nog eens die goede oude normen en waarden zou verdedigen maar als het moet dan moet het.


Heel even schoot de titel van deze blog mij door de geest. Drie seconden later klikte ik op 'verzenden'. Shit!
Ik heb mijn vrouw al op de hoogte gebracht van het feit dat ik heb gemaild. Ik heb haar gezegd waarover. Ik heb haar gezegd dat ik mijn imago van moderne vent op het spel heb gezet....maar ik heb haar niet gezegd dat ik het ook over onze huwelijkscrisette van vorig jaar heb gehad.

Ach, Humo zal 'm wel niet publiceren zeker? Zo goed is ie nu ook weer niet.

Geen opmerkingen: