het leven volgens henkdecorte

28 maart 2007

Heel lang geleden...

zo beginnen sprookjes meestal en zo begint deze post helaas ook. Het is al sinds de mail naar Humo geleden dat ik nog iets gepost heb op deze blog. Er is geen oorzakelijk verband, integendeel. De reacties op de brief waren toch voldoende om ze te bespreken op deze blog. Sommigen schaamden zich in mijn plaats, anderen gaven me 100% gelijk en vonden het zelfs moedig. Het was ook verbazend te merken hoeveel mensen de brievenrubriek in de Humo lezen.
Een gebrek aan onderwerpen waarover ik een mening kon spuien was het ook niet. De voorbije maand leverde de actualiteit aanleidingen genoeg: de kronkels van Bart Somers en Dirk Sterckx, de genante mop met de lange baard van Leterme en Vande Lanotte bij Debby&Nancy, het uitgeregende maar warme huwelijksfeest in Sint-Niklaas, de tristesse van de Rode Duivels, de defenestratie van Laurent uit Laken en nog een boel andere dingen.

Ook in de meer persoonlijke levensfeer viel heel wat te rapen: de impasse bij de vernieuwing van Radio1, nieuwe professionele uitdagingen, de kostprijs van musicals en The Police-reunie-concerten, de liefde voor modder en de bijna-opstart van een geheim anti-eucharistie-op-de-radio-genootschap.

Wat was het dan wel? Pijnlijke vraag. Eerlijk antwoord: mijn bijna legendarische uitstelgedrag. Hoe vaak heb ik mezelf al betrapt op het steeds maar langer voor mij uitschuiven van 'de dingen'. Zowel op het werk als in mijn privé-leven heb ik een bijzonder hardnekkige dwang om alles uit te stellen tot het allerlaatste moment. Het klinkt een beetje vreemd uit de mond (het klavier?) van een redacteur, maar een deadline is in mijn definitie nogal rekbaar.

En van zodra de echte, aller-allerlaatste deadline ruim verstreken is wordt het alleen maar erger. Dan wentel ik mij in het gegeven "dat het toch al te laat is en dat het dus nu ook niet meer dringt." In het geval van een blog manifesteert zich dat dus in het pijnlijk uitblijven van nieuwe posts. Ik ben er niet trots op.

Geen opmerkingen: