het leven volgens henkdecorte

27 mei 2007

Amateur van het amateurisme


Amateurisme is iets ontroerends. Als je er tenminste voor openstaat. Anders is het alleen maar bron van ergernis.

Deze dag stond helemaal in het teken van het schoolfeest. Niet zomaar een schoolfeest, neen, zomaar gewoon is al lang niet goed genoeg meer. De school van mijn kinderen organiseert daarom een smikkeltocht. Een hele dag (jawel!) wandelen en tussendoor genieten van een hapje en een tapje zoals spijs en drank dan plots heten. De tocht was opgebouwd als een zoektocht in Studio100-land. De gitaar van Jelle van Spring was gestolen en elk kind moest Mega Mindy helpen zoeken naar de dader. De organisatie van dat schoolfeest is al sinds enkele jaren een co-productie van het schoolpersoneel en het ouder-comité. Die mensen doen dat dus na hun uren en resp. uit vrije wil. Geen kwaad woord dus....maar toch. Het amateurisme waarmee alles verliep was zielig, meelijwekkend, triest en toch ook een beetje grappig.

Het begon vanochtend al. Op mijn nuchtere maag dan nog. De smikkeltocht begon - uiteraard - met een ontbijt, in de klaslokalen. Iedereen die zich op voorhand had ingeschreven kon tussen 8 en 10u ontbijten met koffie en twee ontbijtkoeken. Wij kwamen aan om 9u30, koffie was er nog, maar voor koeken moesten we nog even geduld oefenen. "Ze zijn er gaan bijhalen" Iemand was alle bakkers van het dorp aan het afschuimen naar nog wat extra ontbijtkoeken. Navraag leerde dat iemand van het oudercomité zich vergist had en een kleine 200 koeken te weinig had besteld. Na 25 minuten en een extra kop koffie kregen we plots 4 ontbijtkoeken per persoon.

1,5 kilometer wandelen later kwamen we aan bij de Fruitherberg waar we een aperitief zouden krijgen. Misschien had Kabouter Kwebbel haar dagje niet, maar de traagheid en onbeholpenheid waarmee zij de fruitsapjes en de aardbei-aperitieven uitschonk was aandoenlijk. Het aperitief was een glas schuimwijn met op de rand van dat glas een verse aardbei. Ze nam één plastieken glas uit de verpakking, vulde dat ene glas, zette dan de fles neer, nam haar mesje om één aardbei door te snijden en gleed dan de aardbei over het glas. Zo telkens opnieuw, per glas, ook al bestelde iemand 6 aperitieven. Niemand die haar durfde uit te leggen dat het misschien vlotter zou gaan als ze eerst een heel bakje aardbeien zou doorsnijden, die dan allemaal na mekaar op de glazen zou schuiven en dan enkel nog haar fles moest leeggieten. Ook ik niet.

De volgende etappe eindigde in het soeprestaurant van Piet Piraat. Om milieuvriendelijke - en wellicht ook budgetaire redenen - werd de soep daar opgediend in afwasbare plastieken soepkommetjes. Goed idee, als je tenminste ook warm water in de buurt hebt om ze af te wassen. Niet dus.

De wandeltocht liep verder langs mooie pajottenlandse veldwegels en wandelpaden. De idioot die het bedacht heeft in het traject ook zo twee van die anti-koeien/anti-fietsen-draairaderen te verwerken wenste ik daarstraks de gele tyfus toe. Alsof die mens niet kon inschatten dat ongeveer een derde van alle gezinnen op school met een buggy aan de smikkeltocht deelnam! Twee keer een zware buggy met koeienstront aan de wielen over een prikkeldraad heisen is echt niet om te lachen.

Na al dat gedoe kon ik het vooruitzicht op het gesukkel aan het barbecue-buffet niet aan. Terwijl ik een tafel gereserveerd hield mocht mijn vrouw voor mij gaan aanschuiven. Op zo'n moment ben je blij dat je getrouwd bent.

De smikkeltocht eindigde uiteindelijk in de polyvalente zaal van de school waar we getracteerd werden op een vrij podium. De leerlingen hadden zelf 26 acts in elkaar gestoken: 22 dansjes, 2 klassieke gitaarstukjes, een toneelstukje en zowaar een konijnendressuur-act. De voorstelling begon met een dansje van mijn dochter N. en 6 van haar vriendinnetjes. Hun dansje was geweldig, echt waar, alleen jammer dat de luidpsrekers van de muziekinstallatie 8 keer uitvielen onderweg. Na 4 dansnummers had men het euvel verholpen. Op wat gefluit en gepiep na deed de klankinstallatie het voor de rest geweldig.

Het mooiste moest echter nog komen: alle deelnemers aan de smikkeltocht die onderweg de juiste tips hadden verzameld om de dief van Jelle's gitaar te vinden maakten kand op een gratis gezinsuitstap naar Plopsland. De dief bleek Frieda Kroket te zijn. De onschuldige hand van Frieda (sic) haalde uit een grote doos het winnende formulier. De winnaar was de vrouw die de doos vasthield: de voorzitster van het oudercomité!

Zoveel amateurisme doet een mens wel eens denken dat hij nuttig zou kunnen zijn in zo'n oudercomité. Dat gedacht gaat gelukkig snel over. Als ik deel zou uitmaken van zo'n organisatie zou het geklungel mij alleen maar ergeren, nu moest ik er om lachen.

21 mei 2007

Eindelijk

Ze zijn begonnen. Na meer dan een jaar gedoe is de aannemer vanochtend begonnen aan de bouw van ons bescheiden rijhuisje in Denderleeuw. Na het werk ben ik met vrouw en kinderen meteen gaan kijken. Een mens moet soms iets met zijn eigen ogen zien om het te geloven. Vooral na zo'n jaar van gedoe. Het deed deugd om te zien dat er toch al iets gebeurd was. Al zag ik aan mijn vrouw en kinderen dat zij het resultaat toch enigzins teleurstellend vonden. Wisten zij veel dat er onder die grijze laag stabilisé meters buizen en twee gigantische putten (eentje voor de regen en eentje voor de stront, pardon) zaten.
Morgen nog meer spectaculaire dingen: betongieterij en dergelijke. Jammer dat ik er niet bij kan zijn.
Kaat en Noortje vragen ondertussen in welke kleur hun kamer zal geschilderd worden. Tja.

Gevloerd door een tegelverkoper

Dit weekend alweer een lichte crisis in mijn hoofd gehad. Kathleen had me meegetroond naar de vloerenwinkel, of hoe heet zoiets? Ze vond dat we toch stilaan eens moesten beslissen over welke vloer we in ons huis zouden leggen.

Ik was al een keertje alleen geweest en was enthousiast over een bepaald model(?) van tegel. Uiteraard vond zij die maar niks. En uiteraard komt er op dat moment mevrouw de eigenaar bij ons staan om te vragen of ze ons met iets kan helpen. En uiteraard gooit Kathleen - zoals altijd - meteen haar hele hand kaarten op tafel en legt ze uit wat ze precies zocht. En uiteraard had mevrouw de eigenaar meteen wat ze zocht: een grote, mooie rechthoekige keramische tegel die - oh toevallig - nog aan lanceerprijs te krijgen was maar - oh alweer toevallig - wel snel moest besteld worden want de stock was niet meer zo groot en ze wist niet zeker of het nog wel te bestellen was. Wie trapt daar nu in? Wij dus.

Hoe hard ik ook mijn best deed om te twijfelen, te treuzelen en vooral niet te beslissen - zouden we dat wel doen?- nog geen tien minuten later had ik mijn handtekening gezet onder een bestelling van 70 m² en betaalde ik een voorschot van meer dan €800. Ik had de rest van de dag spijt van mijn beslissing. Nu gaat het al wat beter.



17 mei 2007

Tuymans heeft ons bij ons pietje


"Hetgeen mij opviel in dit stuk is dat er een bepaalde virtuositeit en een terughoudendheid in zit, maar dat is waarschijnlijk een compromis naar de deelnemers van de wedstrijd. Het is een vrij getemporiseerd crescendo en er is een klanktemperatuur die vooral speelt met een atmosferisch element en het idee van een staccato. Het punt is dat het mij vooral interesseert - zeker als het over hedendaagse, contemporaine muziestukken gaat - omwille van het element van een bepaalde geforceerdheid binnen het maken van een dergelijk muziekstuk. Het is dat er dan zo'n vanzelfsprekende onzelfvansprekendheid in sluipt. In weerwil van wat men zou kunnen zeggen van popmuziek die op een vanzelfsprekendheid inspeelt."

Dit is letterlijk een deel van het gesprek dat onze grote kunstenaar Luc Tuymans had met Nicky Aerts in Neon. Tuymans kwam er als Lux-gast commentaar geven bij het op het opgelegde werk van de Koningin Elisabethwedstrijd voor piano, iets van Kris Defooort.

Je kon Nicky een beetje horen sterven, maar voor een keer lag dat dus niet aan haar. Tuymans was gewoon met haar voeten aan het spelen. En bij uitbreiding met die van ons allemaal.

Ik schreef hier al eerder een stukje over Daan, die andere "kunstenaar"' die ons allemaal bij ons pietje heeft. Wel, Tuymans is nog straffer. Iemand zou 'm eindelijk 'ns moeten terugpakken. Tuymans heeft talent als schilder, maar dat hij aub ophoudt met dat arty-farty gebral van de omhooggevallen kunst-kenners die hem omringen en altijd de hemel inprijzen. Ik heb 'm al lang door. Hopelijk Luc Janssen - waar Tuymans morgen te gast is - ook.

Ik heb zin om dit stukje ook naar de krant te sturen. Zouden we dat wel doen?



Klote(n)dokters

Het is achter de rug. De dubbele chirurgische ingreep aan mijn spel is gebeurd. Maar niet zonder slag of stoot. De bedoeling was dat ik dinsdag volgens het het systeem van daghospitalisatie zou worden opgenomen. Dat betekent: 's ochtends nuchter binnen, zelfde dag operatie en 's avonds weer naar huis. Ballen gerard!

Ik moet verschrikkelijk slecht gereageerd hebben op de anaesthesie-producten. Een allergische reactie moet mij er ongeveer als een vliegenzwam hebben doen uitzien: knalrood met tal van witte blaasjes.
Het gevolg was dat de operatie minder vlot verliep dan voorzien en dat ik een nacht ter observatie in het ziekenhuis moest blijven. 's Ochtends kreeg ik bezoek van de assistent die de ingreep had gedaan. Hij legde mij uit wat er was gebeurd. Hij liet mij weten dat ik alvorens naar huis te gaan nog even langs de dermatoloog moest om die allerische huiduitslag te laten bekijken.
Het was toen 9u 's ochtends. Eerst zou die dermatoloog in de voormiddag nog naar mijn kamer komen. Even later kwam men vertellen dat haar consultaties om 14u begonnen en dat ik wellicht als allereerste aan de beurt zou zijn. Om 14u30 ging ik aan de verpleegsters vragen hoe lang ik nog moest wachten. Na een telefoontje mocht ik in de wachtzaal gaan zitten, er zwaren wel nog drie patiënten voor mij. Uiteindelijk mocht ik om 15u20 bij de dermatoloog binnen.
"Goeiedag, vertel het eens" was haar openingszin. Ik antwoordde naar eerlijkheid dat ik begot niet wist waarvoor ik moest komen. Na een telefoontje met de chirurg vertelde ze mij nog eens hetzelfde wat ik al van de man zelf te horen had gekregen. Goed bezig!
Uiteindelijk legde ze uit dat ik binnenkort een test moest doen om te zien voor welk product ik precies allergisch ben. Die afspraak kon ze helaas nog niet maken, daarvoor zou ze nog wel eens bellen. Aaaaaaargh!
Ik heb dus van 9u tot bijna 16u in dat ziekenhuis gezeten voor niks. Klotedokters.

15 mei 2007

Zoals het blogspot-klokje tikt...


Heb net ontdekt dat de interne blogger-timer een uur verkeerd zit. Als ik 's avonds om kwart voor twaalf een stukje post staat dat stukje plots geregistreerd op de volgende datum. Waar zitten die wijzers? Kom hier dat ik er een draai aan geef!


Voor alle duidelijkheid: dit stukje is gepost om kwart voor één, in de nacht van 14 op 15 mei.
Update: heb ondertussen ontdekt dat ik in de tijdzone GMT+2 Cairo aan het werken was. Ondertussen aangepast.

Mannelijk medelijden

Er hebben mij vandaag zeker 5 of 6 mannen sterkte gewenst. Ze voelden in mijn plaats blijkbaar al een soort pijn. Ik word morgen geopereerd aan mijn spel. Een kleine chirurgische ingreep aan de urineleider én - omdat ze dan toch bezig zijn - een vasectomie. Een knoop erin.

Ik heb drie kinderen en ben absoluut niet van plan om er nog meer te maken. Het zijn drie gezonde kinderen en absolute schatten - en dat meen ik - en dus zie ik niet in waarom ik het lot zou moeten tarten. Kathleen en ik zijn blij met die drie. "Maar wat als we ooit uit mekaar gaan?" vroeg ze me onlangs. Ten eerste ben ik dat niet van plan en ten tweede zal mijn eventuele nieuwe vrouw mij moeten nemen zoals ik ben: zaadloos.


Ik ga daar inderdaad nogal licht over, zo blijkt. De meeste mannelijke collega's en kenissen die ervan weten en mij er vandaag over aanspraken hadden het allemaal al eens overwogen maar het nooit laten doen. Blijkbaar was er telkens iets wat hen tegenhield. Is dat het mannetjesdier in ons? De natuurlijke voortplantingsdrift? Wat een raar volkje zijn wij toch.

Luxeprobleem of dilemma? (2)

Heb daarnet een mailtje gestuurd naar Els V.D.S. en Bart D.P. :

Els,
Bart,
Ik heb een beslissing genomen.
Hoewel de voorstellen die jullie mij vorige week deden bijzonder aantrekkelijk waren heb ik besloten om toch mijn kans te wagen bij de productiebol Uitleven.
Het traject dat ik daar in de nabije toekomst kan bewandelen heeft mij zodanig gecharmeerd dat ik graag op hun uitnodiging wil ingaan.
Heel even leek het alsof ik moest kiezen tussen een berg verrukkelijke chocolade en een stapel heerlijke koekjes. Een mens krijgt daar alleen maar een indigestie van.
Ik wil jullie heel erg bedanken voor het vertrouwen in mij en voor de kansen die jullie mij boden en ik hoop dat ik jullie niet al te zeer teleurstel.
Henk
PS voor Els: ik wens je bijzonder veel sterkte en doorzettingsvermogen in de komende weken en maanden.



Over dat stukje met de chocolade en de koekjes heb ik wel even getwijfeld. Het was eerst veel langer. Toch blij dat ik de beslissing heb genomen. Heb daarstraks opnieuw fijne babbel gehad met Ilse R. Het wordt dus Een jaar gratis en nog een andere, nieuwe quiz. Wellicht dit jaar ook nog Steracteur, Sterartiest. Het is eens iets anders.

13 mei 2007

Eigen buren eerst en FC Dender naar eerste!

Woensdag begint de aannemer eindelijk aan de bouw van ons huis in Denderleeuw. Dat begint ook stilaan tijd te worden, we zijn hier nu al meer dan een jaar mee bezig. Niet dat de aannemer enig schuld treft, integendeel zelfs, we mogen hem dankbaar zijn dat hij er nog wilt aan beginnen. Wiens schuld het wel is laat ik nu even in het midden. Het belangrijkste is dat woensdag de graafwerken beginnen. Voorafgaand aan het werk van de aannemer heb ik vandaag met mijn broer Hans een betonnen schutting afgebroken. Die schutting is eigenlijk van de buurman, maar ze stond wel op onze grond. Bovendien stond ze op de plaats waar de funderingen voor ons huis moeten komen. Na zeer vriendschappelijk overleg met onze aanstaande buren zijn we overeengekomen dat we de schutting mochten afbreken en dat we dan de kosten delen voor de nieuwe afwerking langs hun kant van de nieuwe muur.

Zogezegd, zo gedaan: vandaag hebben Hans en ik dus met bruut geweld die schutting afgebroken. Het resultaat is nu natuurlijk dat het tuintje van onze buren enkele dagen (of weken?) vrij toegankelijk is voor iedereen die over onze bouwgrond wandelt. Ook spelende kinderen dus. Ook Edson, de 10-jarige zoon van onze Mozambique-aanse (hoe schrijf je dat in godsnaam?) achterburen dus. Tijdens onze eetpauze kwam de buurvrouw even naar de afbraakwerken kijken en sloeg ze een praatje met ons. Terwijl de kleine zwarte jongen erbij stond begon ze luidop te hopen dat er niet te veel crapuul "van achter den hoek" in haar tuintje zou komen. In die vijf minuten dat ze met ons heeft staan kletsen heeft ze wel drie keer haar beklag gedaan over "die zwarten" naast ons, de jongen aanhoorde gelaten, zweeg en droop zachtjesaan af. Geen greintje schaamte toonde ze.

Ze vertelde ook dat ze blij was dat er nu mensen naar haar kwamen wonen met meisjes die ongeveer dezelfde leeftijd hebben als haar eigen dochter. Die verveelt zich namelijk altijd omdat ze geen vriendinnen heeft in de straat om mee te spelen. "En met die vreemden mag ze van mij niet spelen." voegde ze er nog schaamteloos aan toe. Haar dochtertje stond ernaast.

Ik miste het lef om haar daarover aan te spreken, mijn broer kon zich maar net bedwingen, wellicht omdat hij besefte dat het niet zijn maar mijn buren zijn. Ik denk dat het enige wat ik hiertegen kan doen is heel consequent vriendelijk omgaan met onze zwarte buren en dan liefst zo vaak mogelijk in het bijzijn of het zicht van onze "volkseigen" buren.
Terwijl zijn vrouw haar babbel deed met ons was haar man met zijn oudste zoon naar het voetbal. De plaatselijke ploeg FC Dender kon vandaag kampioen worden in tweede klasse als ze wonnen op het veld van Dessel. Ze wonnen. Volgend jaar speelt FC Dender in eerste klasse! Mijn vriendelijke buurman viert vanavond ongetwijfeld feest. In het journaal zag ik de twee zwarte kernspelers van FC Dender meefeesten.

Update: FC Dender heeft zich voor volgend seizoen al versterkt met een nieuwe spits: Norman Sylla. Dat is ne zwarte, dat kun je op de foto hierboven duidelijk zien.



12 mei 2007

Luxeprobleem of dilemma?


De kogel is door de kerk maar het is nog niet duidelijk langs welke zijbeuk hij naar buiten zal komen. Ik ga weg bij Radio1 en ik zal vanaf nu redactie- en researchwerk doen voor televisie.


Het is snel gegaan de voorbije week: na wat gezeur over de slechte gang van zaken bij Radio1 tegen een goede vriend kreeg ik van hem te horen dat ik dan maar 'ns mijn licht moest gaan opsteken bij het interne productiehuis Uitleven. Dat is de nieuwerwetse naam voor wat vroeger 'Dienst Amusement' heette bij de BRT. Dinsdag had ik daar een gesprek met Ilse R., de verantwoordelijke voor de producties als Eén jaar Gratis en De Rechtvaardige Rechters. Dat was een zeer fijn gesprek. Ik ken Ilse nog van toen ik nog als zelfstandige redacteur voor televisie werkte. Het probleem bij de VRT is echter dat je niet zomaar kan verhuizen van de ene dienst of zender naar de andere. Ilse moest dus via HRM vragen of zo'n overstap mogelijk was, versta: of Radio1 mij wel wilde laten gaan. Ik was bang van niet.


Gisteren kreeg ik wroeging: ik vond dat ik tegen mijn baas moest gaan zeggen dat er interesse was vanuit televisie. Toen ik aan haar bureau stond bleek dat ze al op de hoogte was en dat er ondertussen een hele machinerie in gang was geschoten. Plots had men er allerlei hoge piefs bij gehaald om mij te overtuigen. Niet om bij Radio1 te blijven, vreemd genoeg, wél om in het interne productiehuis 'Weten' te blijven (waar Radio1 sinds kort ook deel van uitmaakt). Bart D.P. gooide zijn hele winkel van interessante Canvas-projecten op tafel om mij te overtuigen (hij gebruikte nog net niet het woord 'alstublieft') om voor hem te komen werken. Het probleem is dat ik die Bart D.P. niet vertrouw. Een tweedehandsauto zou hij mij nooit kunnen verkopen.


Vreemd gevoel. Aan mijn twee armen wordt zo hard getrokken dat ik binnenkort van in mijn bed koffie kan zetten in de keuken.

Dat is enerzijds een fijn gevoel, anderzijds geeft het ook iets zurigs: als ik dan toch zo goed ben in wat ik doe, waarom wordt ik dan bij Radio1 niet meer betrokken bij de belangrijke beslissingen? Waarom doet men daar dan alles om mij te demotiveren? Waarom sturen ze met die hele vernieuwingsperatie Radio1 dan zo de verkeerde uit terwijl IK (en een paar goeie anderen) wél weten wat er moet veranderen? Ach, après moi le déluge.


Zijn ze nu blij dat ik weg ben of gaan ze mij missen? Ik denk vooral het laatste, maar ik weet het niet zeker. Daar mag ik nu niet te veel over nadenken. Ik heb hersencapaciteit nodig om te beslissen welke arm ik loslaat. Ga ik voor het lichtere amusement bij een toffe madam of doe ik interessante research voor een louche tiep?

09 mei 2007

Niet zo geheime code


Ivan Basso heeft bekend en toch ook weer niet. Hij heeft wel de bedoeling gehad om zich te doperen, maar hij heeft het uiteindelijk niet gedaan, of niet kunnen doen, want hij was al geschrapt nog voor de Tour van 2006 gestart was. Ik hecht weinig geloof aan zijn 'spectaculaire' bekentenis, maar soit, daar wil ik niet over hebben.

Er is iets anders in die hele zaak rond dokter Fuentes die mij bezighoudt. Basso heeft pas bekend nadat er gewoon veel te duidelijke bewijzen tegen hem waren. Bij Fuentes lagen er zakjes bloed en patiëntenlijsten met daarop de codenamen "nr 2" en "Birillo". Ik ben geïntrigeerd geraakt door die codenamen.
Codenamen zijn er toch om iets geheim te houden? Je gebruikt codenamen om de echte personen achter die code te beschermen voor derden: zijnde de vijand, de politie, je officiële partner, kortom, iemand die NIET mag weten wie er achter die codenaam schuilgaat. Maar wat voor nut heeft het als die codenamen zo gekozen zijn dat je heel gemakkelijk kan achterhalen op wie ze slaan?
Neem nu die "Nr2" en "Birillo": iedereen uit het wielermilieu wist meteen dat die nr2 verwees naar Basso, Basso was namelijk in de Tour van 2005 tweede, achter de onaantastbare Lance Armstrong. Bovendien verwijst die andere codenaam Birillo ook heel duidelijk naar Basso, dat is namelijk de naam van zijn hond. En naar het schijnt staat er op een van zijn fansites een foto van Ivan met zijn hond Birillo. Dus echt moeilijk was het niet.
Welke codenamen staan er nog meer op die lijst van dokter Fuentes? Het zijn er meer dan dertig en er zijn er nog wel een aantal die voorlopig geheim gebleven zijn, maar bovenaan de lijst stond bvb "Hijo de rudicio" wat volgens mijn spaanse vrienden te vertalen is als ‘de zoon van kleine rudi’. Rarara wie zou dat zijn? Er is maar één kleine Rudy in het wielerpeloton en die heet Rudy Pevenage en van wie is Rudy al 10 jaar de steun en toeverlaat? Jan Ullrich. Zo maak je het de speurders wel makkelijk natuurlijk.
Als je dan codenamen gebruikt om geen bewijzen achter te laten, dan kies je toch codenamen die geen enkele verwijzing bevatten? Is die Fuentes echt zo dom, onderschatte hij de speurkwaliteiten van de spaanse politie of WILDE hij dat die wielrenners gevat werden?
Ik heb heimwee naar de tijd dat de mannen van Sardonis nog niet wisten wie bij Merlina achter de codenamen "waterman" en "boogschutter" schuilging.