het leven volgens henkdecorte

27 mei 2007

Amateur van het amateurisme


Amateurisme is iets ontroerends. Als je er tenminste voor openstaat. Anders is het alleen maar bron van ergernis.

Deze dag stond helemaal in het teken van het schoolfeest. Niet zomaar een schoolfeest, neen, zomaar gewoon is al lang niet goed genoeg meer. De school van mijn kinderen organiseert daarom een smikkeltocht. Een hele dag (jawel!) wandelen en tussendoor genieten van een hapje en een tapje zoals spijs en drank dan plots heten. De tocht was opgebouwd als een zoektocht in Studio100-land. De gitaar van Jelle van Spring was gestolen en elk kind moest Mega Mindy helpen zoeken naar de dader. De organisatie van dat schoolfeest is al sinds enkele jaren een co-productie van het schoolpersoneel en het ouder-comité. Die mensen doen dat dus na hun uren en resp. uit vrije wil. Geen kwaad woord dus....maar toch. Het amateurisme waarmee alles verliep was zielig, meelijwekkend, triest en toch ook een beetje grappig.

Het begon vanochtend al. Op mijn nuchtere maag dan nog. De smikkeltocht begon - uiteraard - met een ontbijt, in de klaslokalen. Iedereen die zich op voorhand had ingeschreven kon tussen 8 en 10u ontbijten met koffie en twee ontbijtkoeken. Wij kwamen aan om 9u30, koffie was er nog, maar voor koeken moesten we nog even geduld oefenen. "Ze zijn er gaan bijhalen" Iemand was alle bakkers van het dorp aan het afschuimen naar nog wat extra ontbijtkoeken. Navraag leerde dat iemand van het oudercomité zich vergist had en een kleine 200 koeken te weinig had besteld. Na 25 minuten en een extra kop koffie kregen we plots 4 ontbijtkoeken per persoon.

1,5 kilometer wandelen later kwamen we aan bij de Fruitherberg waar we een aperitief zouden krijgen. Misschien had Kabouter Kwebbel haar dagje niet, maar de traagheid en onbeholpenheid waarmee zij de fruitsapjes en de aardbei-aperitieven uitschonk was aandoenlijk. Het aperitief was een glas schuimwijn met op de rand van dat glas een verse aardbei. Ze nam één plastieken glas uit de verpakking, vulde dat ene glas, zette dan de fles neer, nam haar mesje om één aardbei door te snijden en gleed dan de aardbei over het glas. Zo telkens opnieuw, per glas, ook al bestelde iemand 6 aperitieven. Niemand die haar durfde uit te leggen dat het misschien vlotter zou gaan als ze eerst een heel bakje aardbeien zou doorsnijden, die dan allemaal na mekaar op de glazen zou schuiven en dan enkel nog haar fles moest leeggieten. Ook ik niet.

De volgende etappe eindigde in het soeprestaurant van Piet Piraat. Om milieuvriendelijke - en wellicht ook budgetaire redenen - werd de soep daar opgediend in afwasbare plastieken soepkommetjes. Goed idee, als je tenminste ook warm water in de buurt hebt om ze af te wassen. Niet dus.

De wandeltocht liep verder langs mooie pajottenlandse veldwegels en wandelpaden. De idioot die het bedacht heeft in het traject ook zo twee van die anti-koeien/anti-fietsen-draairaderen te verwerken wenste ik daarstraks de gele tyfus toe. Alsof die mens niet kon inschatten dat ongeveer een derde van alle gezinnen op school met een buggy aan de smikkeltocht deelnam! Twee keer een zware buggy met koeienstront aan de wielen over een prikkeldraad heisen is echt niet om te lachen.

Na al dat gedoe kon ik het vooruitzicht op het gesukkel aan het barbecue-buffet niet aan. Terwijl ik een tafel gereserveerd hield mocht mijn vrouw voor mij gaan aanschuiven. Op zo'n moment ben je blij dat je getrouwd bent.

De smikkeltocht eindigde uiteindelijk in de polyvalente zaal van de school waar we getracteerd werden op een vrij podium. De leerlingen hadden zelf 26 acts in elkaar gestoken: 22 dansjes, 2 klassieke gitaarstukjes, een toneelstukje en zowaar een konijnendressuur-act. De voorstelling begon met een dansje van mijn dochter N. en 6 van haar vriendinnetjes. Hun dansje was geweldig, echt waar, alleen jammer dat de luidpsrekers van de muziekinstallatie 8 keer uitvielen onderweg. Na 4 dansnummers had men het euvel verholpen. Op wat gefluit en gepiep na deed de klankinstallatie het voor de rest geweldig.

Het mooiste moest echter nog komen: alle deelnemers aan de smikkeltocht die onderweg de juiste tips hadden verzameld om de dief van Jelle's gitaar te vinden maakten kand op een gratis gezinsuitstap naar Plopsland. De dief bleek Frieda Kroket te zijn. De onschuldige hand van Frieda (sic) haalde uit een grote doos het winnende formulier. De winnaar was de vrouw die de doos vasthield: de voorzitster van het oudercomité!

Zoveel amateurisme doet een mens wel eens denken dat hij nuttig zou kunnen zijn in zo'n oudercomité. Dat gedacht gaat gelukkig snel over. Als ik deel zou uitmaken van zo'n organisatie zou het geklungel mij alleen maar ergeren, nu moest ik er om lachen.

Geen opmerkingen: