het leven volgens henkdecorte

04 juni 2007

Ambtenarij in het kwadraat


"Waar woont u?" hadden ze aan de telefoon gevraagd. Ik had naar waarheid geantwoord "In Gooik." Dan moest ik in Brussel zijn. Het Vlaams Woningfonds heeft kantoren in alle Vlaamse provincies. Je mag niet kiezen waar je informatie gaat vragen, het moet in het juiste kantoor zijn. Na een zoektocht door Brusselse metrogangen en al even Brusselse kantoorstraten kwam ik een half uur later dan voorzien aan in het gebouw aan de Meeus-square nr 26. Ik meldde mij aan en liet verstaan dat ik een dossier wilde openen voor een hypothecaire lening, een goedkope. "Is het voor een nieuwbouw?" Ja dus. "En waar gaat u bouwen?" In Denderleeuw. "Ja, maar dat ligt in Oost-Vlaanderen, u zult naar ons kantoor in Gent moeten."

Met ingehouden woede probeerde ik mevrouw ervan te overtuigen dat het toch mogelijk moest zijn om een dossier te openen in Brussel en het dan desnoods door te sturen naar Gent, al was het maar met de post. Niet dus.

Na enig aandringen kreeg ik het toch voor mekaar dat er een collega zich even vrijmaakte voor een informeel gesprek. Ik wilde namelijk te weten komen of ik uberhaupt in aanmerking kwam voor een dossier, ik had geen zin om daar in Gent te horen te krijgen dat ik zelfs niet aan de basisvoorwaarden zou voldoen.

De lieve mevrouw berekende op een kladblaadje voor dat ik in principe wel in aanmerking kwam. Ik vroeg haar of ik het kladbriefje mocht hebben. Ze bekeek me onbegrijpend aan maar scheurde het dan toch uit haar atomaschrift.

Op naar Gent, ik had nog een uur en een kwartier om daar te geraken, want na 11u30 kom je niet meer binnen bij het Vlaams Woningfonds.

Ook daar een vriendelijke dame, die nog eens de berekening maakte die ik al op een kladbriefje had staan. Daarna nam ze een gekopieerd formulier waarop ze allerlei zaken aankruiste, allemaal dingen die ik nog moest meebrengen om het dossier echt te kunnen openen: kopietjes van onze laatste loonfiches, van onze aankoopakte van de bouwgrond, van een document van de kinderbijslag enz.. . Ze overhandigde mij dat formulier met een welgemeend "als u deze documenten binnenbrengt kunnen we uw dossier openen." Ik dacht dat ik ter plekke doodviel. Konden ze dat niet evengoed in Brussel doen? Meer nog: zelfs aan de telefoon hadden ze zo'n lijstje kunnen overlopen. Toen ik langs mijn roodaangelopen neus weg vroeg of het ook goed was dat ik die documenten met de post verstuurde, antwoordde ze bloedserieus "Neen, het zou toch beter zijn als u ze hier persoonlijk op kantoor kwam afgeven."

Het is dat die mevrouw zo vriendelijk was en dat ze bij het VWF zo'n goedkope leningen geven, anders had ik ze wellicht over de tafel gesleurd!

Beseffen die mensen dan echt niet dat het als immer hardwerkende Vlaming (met dank aan Noël Slangen) niet zo evident is om een halve werkdag op te offeren aan dit soort gezever. Op welke basis worden dat soort mensen aangeworven? "Helaas mevrouw, u denkt onvoldoende bureaucratisch en komt dus niet in aanmerking voor een functie bij de Vlaamse overheid."

Rustig Henk, neem je pillen en kalmeer.

Geen opmerkingen: