het leven volgens henkdecorte

24 juni 2007

Hoe is 't?

Hoe is' t? Ca va? Alles goed? Dat zijn de drie vragen die mensen stellen om een gesprek op gang te brengen. Het gaat dan om kennissen en vrienden die je al even niet gezien hebben en die oprecht in je geïnteresseerd zijn. Meestal antwoord je daar dan positief op. Dat is gewoon een kwestie van ongeschreven afspraken.
Gisteren was ik getuige bij het huwelijk van mijn fijne vriend D. Op de plechtigheid en het feest achteraf werd de vraag werd mij dan ook tientallen keren gesteld. Hoezeer ik me ook bewust was van mijn afwijkende gedrag kon ik niet anders dan telkens de waarheid te antwoorden: "euhm, niet zo goed eigenlijk, zelfs zeer slecht, ik heb de rotste week uit mijn leven achter de rug." Uiteraard schrikt iedereen dan, niemand verwacht zo'n antwoord op die vraag. Het nadeel van die eerlijkheid is dan wel dat je telkens opnieuw dat hele verhaal opnieuw moet doen. Tientallen keren ben ik de hele chronologie afgegaan, de ene keer al wat beknopter dan de andere, dat hing af van het 'vriend- of kennisgehalte' van de vragensteller.

Hoeveel kan een mens hebben?
Nog oneinding veel meer dan ik maandagavond dacht. Vrijdag moest ik halsoverkop het werk verlaten (en dus de collega's in de steek laten) omdat een kwiet met een graafmachine beslist had om wat vroeger te komen dan eerst was afgesproken. In de gietende regen moest ik hem overtuigen om tegen zijn zin een sleuf te maken waarin ik nadien een drainage-buis moet leggen. Om dat kunnen doen moest ik eerst 100 OSB-platen (dat zijn van die zware geperste houtvezel-platen) verleggen. Om het wat sneller te doen gaan (de bestuurder van de graafmachine stond ostentatief te wachten) droeg ik er telkens twee tegelijkertijd. Mijn rug is na twee dagen nog steeds gebroken. De kans dat de 100 platen onbruikbaar zijn geworden door de gietende regen is reëel.
Na een uurtje uur sleuf graven vroeg ik hem om vooraan nog snel een diepe put te graven om daar dan een domplepomp in te kunnen leggen, in de hoop dat het waterprobleem van de buurman ( zie hieronder) daarmee eindelijk opgelost zou zijn. De graafmachine haalt een grote hap uit de grond en .... vuurwerk, vlammen en knetterij. Een elektriciteitskabel van 5 cm doorsnee geraakt. Resultaat: drie straten zonder stroom.
Integan gebeld, het eerste wat die man mij vraagt als hij na een half uur arriveert: u bent toch wel verzekerd?
Ja, wij hebben een familiale verzekering, maar vindt u het normaal dat er een nutskabel/hoofdleiding dwars over privé-terrein loopt? Ik niet. De tweede Integan-man die nog een halfuurtje later arriveert is iets menselijker en geeft toe dat de kabel daar niet had mogen liggen en dat het nagenoeg onmogelijk was om er rekening mee te houden.
Na twee uur herstelwerken is er opnieuw stroom inde straat. Helaas voor de buurvrouw is 'Familie' dan al lang gedaan. Jammer.
En neen, het is nog niet gedaan. Terwijl ik moest wachten op de Integan-technicus ben ik tijdens het ploeteren in de modder mijn gsm kwijtgespeeld. Ik vond 'm uiteindelijk terug in de modderpoel. De SIM-kaart heb ik kunnen redden. Het toestel heeft het niet meer gehaald. Ondertussen heb ik ook nog geen sponsor gevonden voor het nieuwe zomerprogramma van Radio1 (we starten daar morgen mee!) en is mijn baas lastig omdat ik geen proefprogramma heb opgenomen, zelfs niet eentje van 20 minuten.

Maar gisteren was dus een fijne dag. D. en K. zagen er gelukkig uit. Het was een leuk feest en het heeft mij deugd gedaan.

Geen opmerkingen: