het leven volgens henkdecorte

29 augustus 2007

Supporter van Anderslecht.

Anderlecht superslecht! Dat riep ik vroeger altijd op school. Blijkbaar was ik toen al een hevige niet-supporter van Anderlecht. Kan je in België een ploeg meer haten dan die dikkenekken van Anderlecht?
En toch, ik heb vanavond gesupporterd voor paars-wit. Het heeft helaas niet veel geholpen. Het verloor in de laatste voorronde van de Champion's League kansloos van Fenerbahce met 0-2. Maar ik - notoir Anderlechthater - heb dus niet alleen in stilte binnenin maar ook luidop in de zetel zitten meeleven met die schamele kansjes (2 keer deklat) die ze kregen.
Ik kon er niet aan doen, ik heb er ook niet over nagedacht of het beslist, het...overkwam mij. Je beslist namelijk niet voor wie je supportert, je buik beslist dat in jouw plaats. Vandaag besloot de buik dat het paarswit moest zijn. Vreemd.

Of toch niet, ik denk dat ik - voor zover dat kan - mijn buik heb doorgrond: ik supporter namelijk al mijn hele leven voor de underdog. De ploeg of de atleet die het minste kans heeft om te winnen verdient en krijgt mijn sympathie. Voor zover ik me kan herinneren was dat voordien nog nooit Anderlecht, ook zelden een Italiaanse ploeg, wellicht ook nooit een Duitse. Maar vandaag was het dus anders. De tegenstander was Turks/Braziliaans, dat kan natuurlijk ook hebben meegespeeld. Mijn sympathie ging uit naar die sukkelaars van Anderlecht. De nekken waren dan ook opvallend minder dik dan gewoonlijk. Dezelfde onnozelaars die ik een week geleden nog uitlachtte omdat ze niet verder kwamen dan een 2-2 tegen - ochot - FC Dender.

Supporteren voor de underdog. Zegt dat iets over wie je bent als persoon? Over je karakter? Ik durf bijna te denken van wel. Maar wat? Anderlecht mag nu naar de Uefa-Cup. Als reekshoofd. Dan hoef ik gelukkig niet meer te supporteren.

Geen opmerkingen: