het leven volgens henkdecorte

16 september 2007

Dit is mijn huis

"Papa, nu begint het er echt uit te zien als een huis." De 9-jarige Kaat vatte het vrijdag mooi samen. onzen bouw begint nu stilaan toch vorm te krijgen, letterlijk dan. De ruwbouw van het gelijkvloers en de eerste verdieping zijn klaar. Nog een dikke week en de tweede verdieping zou ook moeten af zijn. Zouden we die onwaarschijnlijke deadline van 1 januari dan toch nog halen? Ik begin opnieuw te hopen van wel, misschien wel tegen beter weten in.

Toch nog veel gedoe. Vandaag, terwijl ik de ondervloer tussen gelijkvloers en eerste verdieping aan het leggen was, kwam de buurman zijn beklag doen. Hij was razend. Gelukkig niet op mij. Wel op de aannemer. Die had namelijk zonder enige schroom gebruik gemaakt van de buurman zijn platte dak en had bovendien nog schade aangericht ook. Daarbovenop had hij zich niet gehouden aan de afspraak om een loden laag mee in te metsen. Wat betekent dat er binnekort weer geslepen moet worden. Het cliché van de aannemer die zich gewoon geen ene zak aantrekt van wat zijn werken soms aanrichten bij de omwonenden blijkt helaas weer de waarheid.

Ook de mannen die naast ons oude huis (waar we dus nog mogen wonen tot 31 december) gevelwerken hebben gedaan hebben onze tuin gebruikt en compleet mismeesterd. De tuindraad is doorgeknipt, een massa planten en bloemen zijn vertrappeld en een geweldige hoop pleister en steengruis is achtergelaten. Zoiets doe je toch gewoon niet?
Uiteraard is het onmogelijk om bouw- of gevelwerken uit te voeren zonder een beetje overlast te veroorzaken, maar vriendelijkheid en respect zijn toch het minste wat je ter compensatie mag verwachten?

De toekomstige buurman is echt kwaad. En terecht. Hij ging het de aannemer morgen eens goed zeggen. Moet ik nu blij zijn dat ik er niet bij kan zijn morgen? Ik denk het wel.

1 opmerking:

Diederd zei

Ondanks het gedrag van 'de mannen van den bouw' maakt dit stukje proza me toch gelukkig. Eindellijk zou ik zo zeggen. Werk ze...

Diederd