het leven volgens henkdecorte

03 september 2007

Gehuild als een kind

Ik heb dit weekend gehuild. Niet van verdriet, niet van miserie, zelfs niet van plezier. Ik heb gehuild van ontroering. Zaterdag maakte ik van het middagdutje van onze kleine N. gebruik om even naar het WK atletiek in Osaka te kijken. Ik had geluk: het was net de finale van 4x100m bij de dames. Kim Gevaert en co hadden blijkbaar de finale gehaald, dat was al geweldig fijn nieuws. Volgens de Sporza-commentator had trainer Rudi Diels gezegd dat een bronzen medaille tot de mogelijkheden behoorde. Dat leek een beetje te veel op peptalk. Dat leek... want korte tijd later werd een droom plots werkelijkheid. Geweldige start van Borlee, drie nagenoeg perfecte stokwissels en een geweldige remonte van Kim Gevaert. Resultaat: een bronzen medaille voor het kleine België én tranen van ontroering bij mezelf. Echte tranen, jongens toch! Dat was al een hele tijd geleden.

Ik heb niet gehuild toen mijn kinderen werden geboren, ook niet toen ze voor het eerst liepen, ook niet toen ze een liedje zongen op het schoolfeest. Wél toen mijn oma stierf en ook wel een keer na een fikse ruzie thuis. Maar huilen van ontroering doet deze volgens sommigen emotieloze jongen zelden. Maar wel als die meiden van bij ons het halen van Groot-Brittanië en Rusland. Vooral als je ziet hoe gelukkig ze zelf zijn met dat resultaat. De Amerikaanse dames toonden amper emotie na hun overwinning, Kim en co schreeuwden het uit van geluk. Dat is mooi aan sport. Dat doet mij iets.

Geen opmerkingen: