het leven volgens henkdecorte

05 oktober 2007

Dagget wet

Net terug van een avondje Axl Peleman. De eerste keer met de 8-jarige N. naar een echt optreden. Ze is al een paar keer meegeweest naar het Cactusfestival maar toen ging al haar aandacht nog naar het spring-kasteel en het circus-atelier. We zijn natuurlijk al eens eerder naar Spring gaan kijken en naar de Ketnetband en ja, we hebben ook al eens een musical meegepikt. Maar dit was toch anders.

Ik geef het toe, ik heb haar gedwongen. 't Is te zeggen, ik heb het verpakt als een cadeautje. Omdat ze al de hele week ligt te balen (het was sportweek op school en zij zit met een been in het gips) had ik haar een leuke verrassing beloofd op vrijdag. Zij en ik, samen naar een optreden van Axl Peleman in het een typisch vlaams cultureel centrum hier in de buurt. "Wie is Axl Peleman?" had ze gevraagd toen ze de affiche aan de ingang zag. Ik zei dat ze hem waarschijnlijk niet kende maar dat ik dacht dat ze 't wel mooi zou vinden. Dat was wat ik zei, wat ik ├ęcht dacht was dat ik dat stilletjes hoopte.

We zijn nu een fijn optreden en enkele uren later en de wereld ziet er toch wel een beetje anders uit. N. vond het optreden fantastisch, ze begreep wel niet alle teksten maar ze vond het "zo leuk om die muzikanten met elkaar te zien spelen en de verhaaltjes tussendoor waren echt wel grappig." Dankzij Axl Peleman (en zijn straffe muzikanten, dat moet gezegd) is mijn dochter onder de indruk geraakt van ├ęchte muziek. Gitaar, bas, drums en sterke songs. In de auto naar huis overwoog ze sterk om volgend jaar gitaarles te volgen ipv klarinet of f***ing dwarsfluit.

Axl, 'k zeen a gere, suske. 't is moar dagget wet.