het leven volgens henkdecorte

25 februari 2008

Raar

Gisteravond overkwam mij een heel raar gevoel terwijl ik met de dochters van 9 en 10 naar de halve finale van Eurosong zat te kijken. Op dat moment speelden The Paranoiacs hun 'Shout it out'. Toffe bende, straf nummer én met de juiste intenties meedoen aan het showbizz-circus dat Eurosong is. Op 2 meter van ons lag mijn vrouw te slapen, moe na het zoveelste veel te drukke weekend. Diezelfde vrouw die mij - even tellen - 18 (achttien!) jaar geleden de allereerste mini-LP van The Paranoiacs cadeau deed: 'We're the teenage lovers'. Ik heb ze nog steeds, al ligt ze zo goed weggeborgen dat ze wellicht nooit meer op een platendraaier zal terechtkomen. Heel even heb ik overwogen om mijn dochters uit te leggen wat het verschil is tussen The Paranoiacs en pakweg Di Bono of Tokyo Hotel. Dat Tokyo Hotel een Duitse groep is is helaas ook al geen argument meer, gezien de populariteit van The Paranociacs bij de Fritzen. Misschien is het beter als ik die mini-LP toch nog 'ns bovenhaal en ze gewoon quasi nonchalant laat rondslingeren. Goed idee?

Geen opmerkingen: