het leven volgens henkdecorte

25 maart 2008

Humor met laagjes

Na een week verwoede en toch maar halfgeslaagde pogingen om grappige dingen te bedenken haal ik dochter K. (10j.) op na de wekelijkse muziekles. Nadat ze heel kort - zo is ze - haar dagverloop heeft besproken vat ze alles samen met de zin: "Ik zou toch niet graag in mijn eigen schoenen staan."
Daar kan ik toch nooit tegenop?

21 maart 2008

Opgedrongen mening en overbodige lijstjes

Studio Brussel bestaat 25 jaar. Hip hip hoera.

De nieuwbrief van De Standaard die vanochtend in mijn postvak viel riep mij op om deel te nemen aan een enquète / wedstrijd waarin ze op zoek gaan naar "de meest spraakmakende programma's en persoonlijkheden van de jarige zender". Naast deze vraag staat een foto van Jan Hautekiet die ons zeer indringend in de ogen kijkt. Hoe wil je nu dat wij nog onbevooroordeeld en onbeïnvloed kunnen antwoorden op de vraag wie de grootste radio-persoonlijkheid was in die 25jaar? Dit lijken wel presidentsverkiezingen in Rusland.


En nog iets: in het lijstje van 'Meest spreekmakende programma' staat niet eens Update vermeld. Het zal dus wel opnieuw Het Leugenpaleis worden. Update, dat was dat programma waarin Green On Red live een eerbetoon zong aan Chantal's schoenen.

Ach, lijstjes en enquètes. En zeggen dat er zoiets fantastisch bestaat als The Book of Lists. En daar staat 'de meest spraakmakende radiopersoonlijkheid van 25 jaar StuBru' zeker niet in. Ik twijfel wel over 'de meest overbodige enquetes uit de media'. Misschien iets voor de volgende editie.

18 maart 2008

waardeloze dierenactivisten

Onnozelaars!
Dat is het enige woord dat ik kan bedenken voor de zelfverklaarde dierenrechtenactivisten van Bite Back. Die voeren in deze pre-Paasperiode namelijk een campagne waarin ze meer rechten eisen voor de waardeloze haantjes. Dat zijn de kuikentjes die gedood worden omdat ze later als kip geen eieren zullen leggen en als haantje te mager worden voor de vleesconsumptie. Die worden dus vlak na de geboorte nagenoeg pijnloos afgemaakt door vergassing en dienen nog als voer voor roofdieren in allerlei dierenparken. Dat vind Bite Back niet kunnen. Ze willen de eier-etende mens attenderen op het 'leed' dat elk ei in zich draagt. Hoe wil je nu het échte dierenleed dat de voedings-, pharma- en cosmetica-industrie veroorzaken nog aanklagen als je met dit soort acties alle geloofwaardigheid verliest. Hadden ze dat na die goudvis van 'Thuis' nog niet begrepen?

Uilskuikens! Kiekens! Ha, dat zijn nog twee woorden.

Zouden we dat wel op de radio doen?


Sinds enkele weken zijn mijn vrouw en ik op zoek naar een nieuwe autoverzekering. Er is ons namelijk vriendelijk maar kordaat verzocht om op te hoepelen bij Argenta/Aras omdat we een als chauffeurs een 'verhoogd risico' vormen. Argenta/Aras was ook nog 'ns zo vriendelijk om onze gegevens op de (zwarte) RSR-lijst van Datassur te zetten. Het gevolg is nu dat we bij geen enkele verzekeringsmaatschappij nog een betaalbare BA-verzekering vinden.

Toen Annemie Peeters mij onlangs vroeg "hoe gaat 't?" voelde ik de drang om dat te vertellen. Samen met de eindeloos aanslepende werken aan ons huis is dat namelijk iets wat de voorbije weken mijn humeur en gemoed mee heeft bepaald.

Annemie luisterde niet enkel als vriendin naar mijn verhaal, maar ook als presentator van haar consumentenmagazine Peeters&Pichal op Radio1. Zij en haar collega's moedigden mij aan om dat verhaal op de radio te vertellen. Ik twijfelde (de titel van deze blog schoot me meermaals door het hoofd) maar deed het toch.
Vanochtend deed luisteraar H. (een beetje onnozel, dat pseudoniem, maar soit) zijn verhaal op de radio. P&P hadden ene mijnheer De Clippele van Assuralia uitgenodigd om te repliceren. Klik hier om het gesprek te beluisteren.

Achteraf had ik spijt van mijn toezegging.
Er gingen nogal wat belangrijke nuances verloren waardoor ik het gevoel had dat veel mensen zullen zeggen: "ja, maar die mens had 4 accidenten in een jaar tijd en dan komt 'm klagen dat hij geen verzekering meer vindt!"
Een onbehaaglijk gevoel overhouden na een gesprek op de radio. Nu ondervind ik zelf wat ik jarenlang andere mensen heb aangedaan, het leven is dan toch fair!

Sven stuurde me nog tijdens de uitzending een mailtje dat het jammer was van dat gebrek aan nuances maar dat mijn verhaal heel wat mensen de ogen heeft geopend en dus zeer nuttig was. Sven is een schatje en ik heb nog steeds geen betaalbare verzekering.

UPDATE: pure kolder: ik ontving de dag na de uitzending een brief van de verzekeringsmaatschappij met de vraag om mijn bijdrage voor het volgende semester te betalen! Wat als ik dat nu eens gewoon doe?

14 maart 2008

Zien is kopen

Het is lang geleden dat ik als consument nog eens het gevoel heb gehad: "dit moet ik absoluut hebben."
Ik heb dat niet met de Ipod, niet met een GPS, niet met digitale flatscreen-breedbeeldtelevisie en zelfs niet met een opplooibare-en-dus-op-de-trein-meenemeebare fiets. Maar ik heb daarnet via YouTube kennis gemaakt met de FlexibleLove Chair en ik kan geen enkel argument bedenken om mezelf te overtuigen om die stoel niét te kopen. Mooi design én handig. Compact én ruim! Geniaal én simpel.

Op de website van de Taiwanese (Taiwaanse? Formosaanse? Republikeins Chinese?) bedenker en producent van deze wonderlijke stoel vond ik deze officiële marketing-video:


Helaas, helaas. De stoel is voorlopig niet meer te verkrijgen. Erger nog: er zijn gewoon geen verkooppunten. Hoe kan dat? Dit moet toch een mega-seller worden?

Verkopers aller landen: vergeet die stofzuigers en wonderpannen en laat de wereld kennismaken met de FlexibleLove. Maar kom wel eerst bij mij langs.

UPDATE: antwoord gekregen uit Taiwan! De FlexibleLove is rechtstreeks te bestellen en wordt via TNT geleverd. De 8-personen-versie kost 370 USDollar en daar komt nog eens 150 dollar vervoerskosten bij. Hij is al besteld.

Schoon madam


Het Vlaams Belang liet ons gisteren raden wie er verscholen zat achter de sluier van hun nieuwe campagne. Ik zag twee mooie ogen maar kon er niet meteen bij zeggen van wie ze waren.

Ze blijken van Anke Vandermeersch te zijn.

Dit is gewoon een oproep aan alle lelijke blonde vrouwen om vooral gesluierd rond te lopen. Ze zien er plots veel mooier uit. Toch?

07 maart 2008

Seven ages te weinig geslapen

Ik ben moe. Te weinig geslapen. En dat is de schuld van de Canvas-programmatie. En ook van de Uefacup.

Ik wilde gisteren absoluut de de laatste aflevering van 7 ages of rock zien op Canvas. Dat is een geweldige BBC-reeks over de geschiedenis van de rockmuziek. Gisteren begon die reeks door het Uefacup-voetbal nog later dan anders: pas om 10 over middernacht. Om het lange wachten verteerbaar te maken was Bayern Munchen gelukkig zo vriendelijk om Anderlecht met 0-5 in te maken.

Die laatste aflevering ging over de Britse Indie Rock. We kregen het hele verhaal dat begon bij de club-optredens van The Smiths en eindigde bij het veel te groots opgezette Knebworth-festival van Oasis. Ze hadden het over de onwaarschijnlijk belangrijke invloed van Blur, Pulp, Elastica, Suede en niet in het minst Stone Roses. Allemaal indie-groepjes die toen ik 17 was plots bovenaan de (Britse) hitlijsten verschenen tussen de Celine Dions en Phil Collinsen in. Je ziet Mike Joyce van The Smiths vertellen dat hij nog steeds kippenvel krijgt als hij terugdenkt aan de optredens van toen en Noel Gallagher begrijpt nog steeds niet hoe 'Wonderwall' van hem in één week tijd een 4-voudig miljonair maakte. Het kijken en luisteren was een en al herkenning: niet voor niks vulden de cd's en ep's van die groepen in die dagen de grootste stukken in mijn cd-rek.

Met een gelukzalig gevoel kroop ik rond één uur in bed. En daar liep ik in gedachten datzelfde oude cd-rek nog 'ns af en ontdekte zo opnieuw al die namen die de makers nog over het hoofd hadden gezien: The Charlatans, Inspiral Carpets, Carter The Unstoppable SexMachine, New Fast Automatic Daffodils (die namen alleen al!), Happy Mondays, Ned's Atomic Dustbin, Ride, Swervedriver, The Mock Turtles, Boo Radleys, EMF, Jesus Jones, My Bloody Valentine, Thousand Yard Stare,...
De meeste van die groepen heb ik destijds ook live aan het werk gezien, sommige zelfs meerdere keren. Ik kampeerde toen bijna in de VK in Molenbeek.

Kortom: veel te veel herinneringen en opwinding om een rustige nacht te beleven.
En wat blijkt nu: die hele aflevering is in 7 stukjes geknipt te zien via You Tube. Als ik dat geweten had! En wat blijkt nog meer: ik merk dat ik af en toe fragmenten heb gemist door die onvermijdelijke microslaapjes als je na middernacht naar tv kijkt. Happy Mondays is dus wel degelijk vernoemd.

Dit zijn Stone Roses (nog altijd mijn absolute nummer 1) en hun 'Elephant Stone' op het legendarische Blackpool-optreden in '89.



En wie ben ik vannacht nog vergeten: Primal Scream, Pale Saints, Chapterhouse, Slowdive, Lush, nog meer?

06 maart 2008

Cijfers over de fiscus gecontroleerd

De fiscus controleert te weinig onze belastingaangiftes. Dat is wellicht waar. Maar hoé weinig precies? Ik wil dat toch graag weten. Je weet maar nooit dat ik ooit zoals alle andere - niet naieve - Belgen vals wil spelen bij het invullen van mijn aangifte. Dan wil ik ook wel weten wat de statistische kans is dat ik wordt gepakt.
Vanochtend in het radionieuws probeerde men mij te informeren over die controles.

In het nieuws van 8u, 8u30 en 9u sprak men over "3 kansen op 1000". In diezelfde journaals liet men professor fiscaal recht Michel Maus aan het woord. Die man sprak over de verhouding tussen het aantal controles en het aantal belastingplichtigen. Die verhouding was 0,32% en hij vertaalde dat voor de niet-wiskundigen onder ons als "1 kans op 3000" om gecontroleerd te worden. Ik ben geen professor fiscaal recht maar ik kan wel tellen. 0,32% is min of meer hetzelfde als "3 kansen op 1000". Journaliste Trui De Mare had het dus zélf wel goed berekend maar liet de telfout/verspreking van de professor wel in haar stukje zitten. Meerdere keren zelfs.
Luister zelf via deze link

Terwijl ik op deredactie.be alles nog eens wilde nakijken, want op een kutochtend als deze durf ik wel eens te gaan twijfelen aan mijn eigen intellectuele kwaliteiten, las ik plots dat de kans op controle "3 op 100" was. Dat is op een uur tijd een vertienvoudiging!

Uiteraard weet ik ondertussen dat het gaat om "3 kansen op 1000" maar een beetje respect voor een verspreking van een professor fiscaal recht moet toch kunnen? Ik probeer mij al de hele tijd voor te stellen hoe hij bij elk journaal waarin hij zich vanochtend zelf kon horen ineenkromp van schaamte. Hoe lang zullen zijn studenten hem hiermee nog plagen. Ik schat de kans dat ze dat bij de volgende examens nog eens boven halen toch op 32%, zijnde 3 kansen op 10, of 1 kans op 3 of 100 kansen op 1/3 van 1000.

En een beetje correcte informatie op deredactie.be mag toch ook?
conclusie: deredactie.be controleert te weinig haar eigen cijferberichtgeving.