het leven volgens henkdecorte

07 maart 2008

Seven ages te weinig geslapen

Ik ben moe. Te weinig geslapen. En dat is de schuld van de Canvas-programmatie. En ook van de Uefacup.

Ik wilde gisteren absoluut de de laatste aflevering van 7 ages of rock zien op Canvas. Dat is een geweldige BBC-reeks over de geschiedenis van de rockmuziek. Gisteren begon die reeks door het Uefacup-voetbal nog later dan anders: pas om 10 over middernacht. Om het lange wachten verteerbaar te maken was Bayern Munchen gelukkig zo vriendelijk om Anderlecht met 0-5 in te maken.

Die laatste aflevering ging over de Britse Indie Rock. We kregen het hele verhaal dat begon bij de club-optredens van The Smiths en eindigde bij het veel te groots opgezette Knebworth-festival van Oasis. Ze hadden het over de onwaarschijnlijk belangrijke invloed van Blur, Pulp, Elastica, Suede en niet in het minst Stone Roses. Allemaal indie-groepjes die toen ik 17 was plots bovenaan de (Britse) hitlijsten verschenen tussen de Celine Dions en Phil Collinsen in. Je ziet Mike Joyce van The Smiths vertellen dat hij nog steeds kippenvel krijgt als hij terugdenkt aan de optredens van toen en Noel Gallagher begrijpt nog steeds niet hoe 'Wonderwall' van hem in één week tijd een 4-voudig miljonair maakte. Het kijken en luisteren was een en al herkenning: niet voor niks vulden de cd's en ep's van die groepen in die dagen de grootste stukken in mijn cd-rek.

Met een gelukzalig gevoel kroop ik rond één uur in bed. En daar liep ik in gedachten datzelfde oude cd-rek nog 'ns af en ontdekte zo opnieuw al die namen die de makers nog over het hoofd hadden gezien: The Charlatans, Inspiral Carpets, Carter The Unstoppable SexMachine, New Fast Automatic Daffodils (die namen alleen al!), Happy Mondays, Ned's Atomic Dustbin, Ride, Swervedriver, The Mock Turtles, Boo Radleys, EMF, Jesus Jones, My Bloody Valentine, Thousand Yard Stare,...
De meeste van die groepen heb ik destijds ook live aan het werk gezien, sommige zelfs meerdere keren. Ik kampeerde toen bijna in de VK in Molenbeek.

Kortom: veel te veel herinneringen en opwinding om een rustige nacht te beleven.
En wat blijkt nu: die hele aflevering is in 7 stukjes geknipt te zien via You Tube. Als ik dat geweten had! En wat blijkt nog meer: ik merk dat ik af en toe fragmenten heb gemist door die onvermijdelijke microslaapjes als je na middernacht naar tv kijkt. Happy Mondays is dus wel degelijk vernoemd.

Dit zijn Stone Roses (nog altijd mijn absolute nummer 1) en hun 'Elephant Stone' op het legendarische Blackpool-optreden in '89.



En wie ben ik vannacht nog vergeten: Primal Scream, Pale Saints, Chapterhouse, Slowdive, Lush, nog meer?

Geen opmerkingen: