het leven volgens henkdecorte

30 mei 2008

Mijn gehypete restaurant

Ik wilde hier iets schrijven over het feit dat ik blij ben dat die 'Mijn Restaurant' hype nu eindelijk gedaan is, tot ik besef dat ik er nu zelf weer over begin.

Misschien was het wel echt een geweldig goed programma, ik kan daar niet over oordelen, ik heb alles bij elkaar misschien 5 minuten gezien van de hele reeks. Er is ook niks mis met het feit dat een dik miljoen Vlaamse tv-kijkers zich amuseren met ernaar te kijken. Daarvoor dienen amusementsprogramma's. Er is ook niks mis met het feit dat zo'n programma een geweldige hype wordt, zelfs niet als Vlamingen door een tv-programma plots hun gedrag in een horeca-etablissement wijzigen. Allemaal niks mis mee.

Maar moet dat nu echt in de duidingsprogramma's zo uitgebreid aan bod komen? Zelfs mijn nachtrust leed eronder. Eerst werd ik bij het indommelen gestoord door het een reportage in Terzake, dan schrok ik wakker door een irritant late nieuws-SMS van De Standaard en vanochtend ontwaakte ik met een reactie van Jelle en Micheline én een studiogesprek met topkok Guy Van Cauteren in De Ochtend van Radio1.

Jaja, ik ken die argumenten wel: "het nieuws moet gaan over de dingen die de mensen bezighouden." Ik hoop dat ik straks een SMS van De Standaard krijg met de de ontknoping van 'Thuis'. Anders kan ik niet slapen.

29 mei 2008

Telefoontje naar Kinshasa (2)

Ha! Leterme blijft het maar voor zich uit schuiven.
Hij is dus echt wel bang dat het er zo aantoe zou kunnen gaan.

UPDATE: Ik lees hier net dat hij de voorbije dagen zelfs geen pogingen heeft gedaan om Kabila te bellen. Ha!

28 mei 2008

In de Humo gelezen

Gisteravond door de schuld van een fucking NMBS-personeelslid mijn trein van 23u27 naar huis gemist. Daardoor moest ik noodgedwongen een uur wachten in een kil en nachtelijk Noordstation. Gelukkig was er de Humo. Nooit zonder lectuur het huis uit, zo ben ik. Niet dat ik nog zo'n fan van de Humo ben als pakweg 15 jaar geleden (Waar is de tijd dat ik op dinsdagavond bij de krantenkiosk in het Zuidstation zat te wachten op de nieuwe levering? 15 jaar geleden , Henk, ge hebt het zelf net gezegd) maar gisteren maakte 1 enkele alinea uit die Humo dat hele laatste uur van de dag goed.

Het stukje in kwestie valt halverwege het interview met ex- en schaduw-minister van Defensie André Flahaut. Ik tik het even over:

... Toen al wist ik dat de CD&V haar zinnen gezet had op defensie. Het was dé manier om Pieter De Crem opzij te schuiven. De Crem had namelijk geweigerd om Kamervoorzitter te worden, en dus wilden ze hem op een ministerpost parkeren waar hij zo min mogelijk invloed zou hebben op de binnenlandse politiek. De Crem is namelijk een bedreiging voor Leterme, een tijdbom onder de regeringstafel. Het klassieke probleem van de CD&V.

Daàrom vind ik het spel van de politiek een beetje zoals reizen met de NMBS, of het lezen van de hedendaagse Humo: fantastisch én verwerpelijk tegelijkertijd.

27 mei 2008

Telefoontje naar Kinshasa

Allo... monsieur Kabila?
...
Ha! Bonjour monsieur Kabila, c'est Yves Leterme à l'appareil.
...
Non non, c'est Yves Leterme, je suis premier-ministre de la Belgique.
...
Oui, je suis le chef de monsieur De Gucht.
...
Mais, monsieur Kabila...
....
Mais, il ne veut pas écouter à moi non plus monsieur Kabila. Il obéi qu'a une personne dans tout le monde: c'est ça femme, Mireille.
...
Le numéro du gsm de Mireille? Oui, mais...
...
Non, le problème c'est que Mireille.... Zucht, hoe leg ik 'm dat uit?

zou het er zo aan toe gaan?

UPDATE: het is er zo NIET aan toe gegaan. Leterme voelde de bui al hangen en heeft niet met Kabila gebeld. (durfde hij niet?). Wel met zijn collega-premier Gizenga. Aan Johny Vansevenant van de Radio-nieuwsdienst 'beloofde' hij dat hij ook ging proberen om nog eens met Kabila te bellen. Ha!

26 mei 2008

Hail Hail this modern world.

"Make up your mind about your tits, girls", dat was de eerste zin die ik hoorde toen ik gisterenmiddag de autoradio inschakelde. De aandacht was getrokken, zoveel was duidelijk.

Het was de jongste single van Anouk. Dik okee nummer, bleek tijdens de twee daaropvolgende minuten.
En de moderne wereld mag dan - zoals Anouk ook bezingt - helemaal naar de klote zijn, het is wel cool als je op een brave radiozender een zinnetje als "Make up ur mind about ur tits girls, they can puff em up so no bra will fit girls" mag zingen. Anouk is trouwens ook cool.

22 mei 2008

Een beest in huis

Om te bewijzen dat ik stilaan een grotere pantoffelheld aan het worden ben dan Pol van FC De Kampioenen in zijn beste dagen: we hebben een beest in huis.

Wie mij kent weet dat ik het niet heb voor honden en katten. Wacht, opnieuw: wie mij écht goed kent weet ik dat honden hartstochtelijk haat en katten met veel moeite tolereer, als ze tenminste mijn vuilniszakken onaangeroerd en mijn nachten ongestoord laten.

Wat had mijn oudste dochter K. in haar handen toen ze daarnet de deur voor me opende? Een lief klein snoezelig bang ros katertje. Ik was zeker 4 seconden lang ontroerd.

Mijn vrouw - dat is dat mens dat na de kinderen komt wat betreft de beslissingbevoegheden in ons gezin, dus vlak voor de spinnen en de fruitvliegjes, ikzelf kom na de wandluizen - heeft met K. een afspraak gemaakt: alle zorgen die de poes nodig heeft moeten van haar komen, ook alle praktische beslommeringen. Zelfs de kosten: de dochters hebben dus met hun zakgeld een kattenbak, waterkommetje en krabtapijt gekocht. Dat van die afspraken vind ik goed, dat van dat zakgeld vind ik een beetje zonde. Tenslotte hebben we toch een grote tuin waar dat beest kan eten, slapen en zijn gevoeg doen. Toen ik dat luidop wilde opmerken kreeg ik nog voor de eerste lettergreep een elleboog in mijn ribben gepord. Met andere woorden: dat beest is hier en blijft hier, wat ik daar over te zeggen heb doet er niet toe.

Ik vraag me ook af welke plaats dat beest in de huis-hiërarchie krijgt. Ik maak me weinig illusies.
Oh ja, het blijkt ook al een naam te hebben: Sloef. Sloef !?! Zelfs die titel van gezinspantoffelheld is mij dus niet meer gegund?

20 mei 2008

Leve de onheilsberichtgeving in de media!

35minuten, meer niet. Normaal doe ik er in de ochtendspits met de auto minstens een uur en 15min over om naar het werk te rijden, vandaag dus 35minuten. Ik moest om 10u in de studio staan en stond daar om 8u45 al te schilderen voor een gesloten deur.
Maar normaal is het dus 5 kwartier. Dat is me veel te veel voor 32km afstand en daarom neem ik meestal de trein.

Vandaag kon dat niet, ik moest de kinderen 17km verder aan de schoolpoort afzetten, peuter naar de creche voeren, tapes naar de montagestudio brengen en op de VRT geraken. Auto dus. Ik had op een rit van 2,5 uur gerekend. Ah ja, ik ben een geïnformeerd man. Alle kranten en tv-journaals voorspelden zo'n chaos op de weg ("Monsterfiles") dat het even leek alsof je compleet gek of totaal analfabeet moest zijn om vandaag naar Brussel te rijden. De Wachttoren was in vergelijking met de gewone pers plots een nieuwbrief voor de Liga van Positivo's.

Haha! De onheilsberichten hebben hun werk gedaan: nog nooit was de Brusselse ring op een werkdag tussen 8 en 9 uur zo leeg als vandaag.
Uit welingelichte bron heb ik vernomen dat ze bij Radio1 van plan waren om hun programmaschema aan te passen om te kunnen berichten over de verwachtte chaos. Het worden nu wellicht 24 reportages en live-verslagen over het ontbreken van die voorspelde chaos.


En krijgen we nu een allemaal een sorry-pas voor een gratis gazet?

16 mei 2008

De Expo van Mei '68

"Allez 't is goed, op één voorwaarde: dat jullie mij vanaf nu tot 2068 gerust laten." Zo moet ongeveer het antwoord geklonken hebben nadat een Radio1-medewerker Paul Goossens contacteerde om te gast zijn in het nieuwe zaterdagochtend programma van Jan Hautekiet: Mei '68-40jaar later.

Morgen is Paul Goossens daar te gast om het nog maar eens over zijn persoonlijke inbreng in de revolutie van toen te hebben. Ik ga zeker luisteren, ik wil wel eens horen of hij zijn gebrek aan enthousiasme in de uitzending goed kan verbergen. Het getuigt wel vaneen zekere cool en zelfrelativering van de programmamakers om dat antwoord in de promo voor die uitzending te gebruiken. Ik hou daarvan.

Onlangs was er een gelijkaardig feit: een van die vele Expo'58-uitzendingen op Canvas begon met een geweldige uitspraak van centrale gast Zaki: "Pfft, ik vond die hele Expo'58 maar niks. Ik ben er 1 keer naartoe geweest en dat was één keer te veel." (of zoiets, ik citeer nu even uit het blote, pas geschoren hoofd). Ook wel typisch voor Zaki natuurlijk. Zaki is een professionele dwarsligger, iemand die zo dwars ligt dat hij soms zelf ontspoort. Ik hou daarvan.

Het doet je natuurlijk wel nadenken over die manie van de media om hele programma's en programmareeksen op te hangen aan een evenement of een verjaardag van een evenement. Ooit was dat een goed idee. Ooit wel, maar trop is te veel. (Of heb ik dat ook al eens te vaak geschreven?)

Ik vraag me trouwens af: zouden de media in mei'68 veel aandacht hebben geschonken aan de 10de verjaardag van Expo'58?

15 mei 2008

Anchor in het decor

Een blog bijhouden en een complete ramp zijn in computersoftware: het is een combinatie die even moeilijk functioneert als François Sterchele en een cursus defensief rijden. Ik heb geprobeerd om een fragment uit Phara te selecteren als bewijs maar ik slaag daar maar niet in.
Dan maar zonder:

In de uitzending van dinsdag zat een geweldig boeiend gesprek met de ere-consulgeneraal van Myanmar in Nederland en met Diab Abou Jahjah, net terug uit Libanon om - hopelijk - vrijgesproken te worden van zijn aandeel in de rellen na de moord op...enzoverder.

Enfin, het leken mij bijzonder boeiende gesprekken, ware het niet dat ik constant werd afgeleid door een gezicht in het publiek dat mij bijzonder bekend voorkwam. Vlak achter Phara de Aguirre, en in de loop van de hele uitzending dus een paar tientallen keren heel duidelijk herkenbaar in beeld, zat Lisbeth Imbo. Lisbeth is in het dagelijkse leven afwisselend presentatrice van De Ochtend op Radio1 en van Ter Zake op Canvas.

Misschien moet ik mij daar als kijker niet te veel vragen bij stellen....maar tijdens de uitzending schoten er toch allerlei dingen door het hoofd die op een vraagteken eindigden.

Wat zat Lisbeth daar te doen?
Kwam ze zich voorbereiden op haar volgende programma?
Had ze nog geen zin om naar huis te gaan?
Zat ze daar in haar vrije tijd of liepen haar uren nog?
Waarom zat ze zo prominent in beeld?
Heeft de regisseur haar gevraagd om precies op die meest in beeld komende stoel te gaan zitten?
Wist ze dat ze daar zo vaak in beeld zou komen?
Was er die dag een acuut gebrek aan studiopubliek?
Wist Phara wie er achter haar zat?
Wat zou Phara daarvan denken?
Waarom ontbreekt er een 'e' in haar voornaam?
Waarom zit ik mij daar druk in te maken?
Zou ik niet beter gaan slapen?

UPDATE (na reactie): Ik heb me alweer vergaloppeerd. De dame achter Phara blijkt niet Lisbeth te zijn. Er is dus een lookalike. Wat me meteen bij de vraag brengt: hoe zou het zijn om als lookalike van Lisbeth I. door het leven te gaan?

14 mei 2008

Zwemmen of verzuipen

Na maanden oefenen op het droge is het eindelijk zover: we worden in het zwembad gegooid om te zien of het zwemmen of verzuipen wordt.
Mijn brevet van 1500m heb ik al sinds ik een jaar of tien was, daar gaat deze post dus niet over. Wel over het programma dat mijn collega's en ik aan het ontwikkelen zijn voor Canvas.

"Oei, een programma voor Canvas! dat is niet simpel" hoor ik u cybergewijs tot hier denken. Het is nog erger: het is een humorprogramma voor Canvas. Dat is als leren zwemmen met een hoofd vol heavy thoughts én een loden zwembroek aan.

Volgende week dinsdag, 27 mei dus, nemen we een proefprogramma op voor een levend publiek. Als u op die dag nog leeft bent u dus welkom. Inschrijven kan via deze link op de website van Canvas.
Het programma heet voorlopig 'Iets in de Media', het gaat over ...euh.. dingen in de media en het wordt gepresenteerd door Bert Gabriëls en Henk Rijckaert. En het is om te lachen. Of dat zou het moeten zijn. Ik weet niet wat u doet, maar ik blaas alvast mijn zwembandjes op.

07 mei 2008

Week van de 'fucking' goeiedag.

De geweldige lieden van Boodschap zonder Naam doen het weer! Ze hebben van deze eerste volledige week van mei een Week van de Goeiedag gemaakt. Met een leuke tv-spot wordt iedereen aangemaand om tegen iedereen die hij tegenkomt goeiedag te zeggen. Om de tamme en/of verzuurde Vlamingen over de streep te trekken kun je daar nog geld mee winnen ook. Tot 25.000 euro zelfs!

In een eerste reactie reageerde ik met een luid "fuck off!" op deze actie. "Moeten ze nu weeral geld beloven om de mensen een goeiedag te laten zeggen?" riep ik tegen mijn huisgenoten. Die reageerden amper op mijn gebrul, ze zijn dan ook veel gewoon.

Maar dat was dus een eerste, impulsieve reactie. Hoe meer ik er over nadenk hoe meer ik ervan overtuigd ben dat dit een geniale campagne is.
Toen ik op de website zag dat het reactieforum grafisch netjes is opgedeeld in twee kampen (Geweldig Initiatief vs. Is het al zo ver gekomen?) was ik er helemaal uit: geniaal!

Door zich zo op te winden over de combinatie vriendelijkheid-geld en de spontaniteit van een "goeiedag" kapot te relativeren wordt onrechtstreeks iedereen, zowel de pro's als de contra's aangezet om na te denken over de verzuring in onze maatschappij.
Natuurlijk hebben diegenen die "altijd vanzelf goeiedag zeggen, ook als er geen geld mee te verdienen valt" gelijk maar dor zich hierover zo op te winden tonen ze meteen ook dat ze bijwijlen zelf een beetje verzuurd kunnen zijn. Ik pleit mee schuldig.

Het enige waar ik de genialiteit nog niet van heb ontdekt is deze pagina. Hierop staan filmpjes waarin de winnaars bekend gemaakt worden. Je ziet korte interviewtjes met die winnaars, afgenomen door een vriendelijke maar toch niet bijster getalenteerde reporter. Het enige wat je NIET te zien krijgt is die "goeiedag" waarom het allemaal draait. Heel vreemd. Kan iemand mij helpen de geniale zet hierachter te ontdekken?