het leven volgens henkdecorte

27 juni 2008

Leve de statistiek.


Een tijdje geleden gooide Koen Fillet een stokje in het bloggers-hoenderhok. Hij wilde van de Vlaamse bloggers te weten komen hoeveel bezoekers ze dagelijks hebben. De reacties vielen plots stil nadat ik ook reageerde. Wellicht was mijn stokje iets te pijnlijk: ik had namelijk gezegd dat die unique visitor-cijfers heel relatief waren. De meeste bezoekjes duren namelijk welgeteld 0 seconden. Elke keer wanneer iemand met zijn muis over een linkje naar je blog zoeft wordt dat door de Statcounter geregistreerd als een bezoek. Eentje van 0 seconden dus. Die mededeling was blijkbaar nog een groter taboe dan de lage bezoekcijfers an sich.


Toch is die Statcounter een geweldig speeltje dat ik zonder dat stokje van Koen nooit had geïnstalleerd. Je leert er bijvoorbeeld uit waar je lezers, de échte dan, zich geografisch bevinden. Zo is er een vaste bezoeker uit San Fransisco, Californië. Hij of zij werkt bij Levi Strauss en leest meerdere keren per week deze blog. Begot geen idee wie het is.

Ik kan ook zien wanneer mijn lieve broer Hans deze weblog bezoekt. Of dat veronderstel ik toch wanneer er een virtueel lampje gaat branden ter hoogte van Hyderabad in India.


Het is ook leuk en interessant om te zien waar je bezoekers vandaan komen. Zo kreeg ik een tijdje geleden opvallend veel bezoek via www.kerygma.be. Dat is de blog van de mysterieuze Ilse. Ze werd plots minder mysterieus toen ik te weten kwam dat het de madam van die andere Henk was. Ze was zo sympathiek geweest om haar bezoekers warm te maken voor den deze.


Het allerinteressantste - en tegelijkertijd ook meest relativerende - onderdeel van de Statcounter-gegevens is echter de recent keyword activity-statistiek. Je leert er uit met welke zoektermen internetgebruikers bij jouw blog terechtkomen. Uiteraard zijn er die heel bewust op zoek gaan naar "henk de corte" of zelfs "zouden we dat wel doen". Ik krijg ook opvallend veel bezoek van mensen die "Lisbeth Imbo", "Jan Hautekiet" of "Radio Plasky" intikken, vooral in dat eerste geval is dat wel geestig, nietwaar? Maar wat moet je denken van mensen die hier terechtkomen nadat ze in google deze zoektermen hebben ingetikt:

  • "vasectomie"
  • "mijn vrouw is een keer vreemd geweest zal ze dat nog ooit doen" (!)
  • "hoofd scheren"
  • "duffel seks" (!)
  • "verliefd op een autist"
  • "rik torfs*telefoonnummer"
Statcounter geeft je zelfs het IP-adres dat bij die bezoekers hoort. Alleen jammer dat het opvragen van de persoonsgegevens bij dat IP-adres enkel door politiemensen kan. Of kennen echte bloggers daar ook een truukje voor?




23 juni 2008

Blij dat de enquête is ingevuld.

Alle werknemers van de VRT werd onlangs gevraagd een enquête in te vullen over hun welzijn op het werk. Mij dus ook. De kop van de uitnodiging en de link naar de online-vragenlijst was de vraag 'Blij met je job?'.
Ik heb eerst geprobeerd de uitnodiging te negeren, niet uit principe, eerder uit luiheid en een aangeboren enquête-fobie. Hoewel die enquête volledig anoniem verloopt kreeg ik na enkele dagen een herinnerings-mail. In eerste instantie voelde ik me betrapt maar die mail bevestigde al snel dat ik lang niet de enige was: er had nog maar 40% van het personeel de vragenlijst ingevuld. Meer argumenten had ik niet nodig om dat legendarische uitstelgedrag van mij nog eens op de proef te stellen.
Vandaag kreeg ik een derde herinnering. En omdat ik nog liever een vragenlijst invul dan een oneindige lijst herinneringsmails delete heb ik mij er toch maar doorgeworsteld.

Worstelen was het. Als ik iets doe wil ik het goed en correct doen. Maar wat moet je in godsnaam met een stelling als "Ik weet bij wie ik terecht kan als ik slachtoffer zou zijn van ongewenst gedrag op het werk." Dat lijkt mij een ja/neen-vraag. Maar ja (of neen, het blijft anoniem, nietwaar) aanklikken kan niet. Ik word geacht te kiezen uit een reeks standaardantwoorden die varieert van 'helemaal oneens', over niet eens/niet oneens' tot 'helemaal eens'. Huh?
Hetzelfde probleem met deze opgave: "Ik vrees dat ik een andere directe leidinggevende zal krijgen in de toekomst". Stel (het is en blijft anoniem) , stel dus, dat ik uitkijk naar een nieuwe directe ledinggevende, moet ik het dan oneens zijn met de vrees of eens met de nieuwe leidinggevende in de toekomst?

Na 2 van de 9 pagina's heb er al genoeg van, maar dan komt deze stelling: "Zelfs als ik zou zwemmen in het geld, bleef ik deze job toch doen." Humor in serieuze vragenlijsten, daar hou ik wel van.

En dan, in de reeks stellingen waarvan de aan te klikken antwoorden variëren tussen 'zelden(minder dan een keer per jaar)' en 'bijna altijd (dagelijks)' heb ik het weer moeilijk met de relativiteit van antwoordmogelijkheid 'dikwijls (eens per week)'.
Waarom is dikwijls gelijk aan 1 keer per week? Bij de stellingen "Als ik 's morgens opsta, heb ik zin om aan het werk te gaan" en "Ik ben enthousiast over mijn baan" kan je één keer per week toch moeilijk als dikwijls beschouwen?! De vraag "Hoe vaak vul je tegen je zin een slecht opgestelde enquête over het werk in?" stond helaas niet in dat lijstje.

Maar allez, het duurde inderdaad niet veel langer dan de beloofde twintig minuten en nu zijn we er vanaf. En ik ben nog altijd blij met mijn job.

13 juni 2008

Ongestelde vragen (3)

  • Een stiptheidsactie van de OVS, betekent dat maandag treinen zonder vertraging?
  • Zou Tom Boonen ook coke gesnoven hebben met zijn 16-jarige ex?
  • Kijk ik elke dag naar Hotel Regina om mezelf te bewijzen dat het de dag voordien écht zo'n slechte televisie was?
  • Zou Yves Leterme even hard uitkijken naar 15 juli als ik?
  • In welke gemoedsgesteldheid moet ik de tevredenheidsenquête over mijn job invullen?
  • Waarom heb ik het gevoel dat alle grote namen op de affiche van Rock Werchter daar 15 jaar geleden ook al stonden?

06 juni 2008

Koppen zonder spijkers

Het was aangekondigd als 'het allereerste - echt exclusieve - grote interview' met Prins Filip.
Bart De Wever omschreef het vanochtend op Radio1 als "een mix tussen Royalty en een uitzending door derden" en dat het een uitzending "een nieuwsdienst onwaardig" was. Ik vrees dat ik Bart De Wever alweer gelijk moet geven.

Alhoewel, De Wever beweerde dat er geen kritische vragen werden gesteld. Dat is niet helemaal waar. Wim Devilder deed zijn best. Er stonden scherpe vragen op zijn fiches. Alleen antwoordde de monseigneur zo ver naast de kwestie dat je je afvroeg of hij wel luisterde naar Devilder. Twee of drie keer deed hij zelfs niet de moeite om te antwoorden en maakte hij zich ervanaf met een kort "daar antwoord ik niet op." Tja.

Hoe anders zou het gegaan zijn als Phara het interview had gedaan, zou die de Prins wel op de vraag doen antwoorden hebben? We zullen het helaas nooit weten. Wellicht was het interview er nooit gekomen als de VRT Phara als sparringpartner had voorgesteld.

Het ergste is misschien nog wel dat het propaganda-filmpje werkte. Zelfs mijn eigen vrouw raakte vertederd door de beelden van het gelukkige gezin op de binnenkoer van het Kasteel van Laken. Tot ze Bart De Wever hoorde vanochtend en besefte dat ze dwaalde.

Op deredactie.be kan je hier deelnemen aan een poll. De vraag is: Heeft de Koppen-reportage uw oordeel over prins Filip veranderd? "Neen, maar wel dat over de nieuwsdienst" staat helaas niet tussen de antwoordmogelijkheden.


02 juni 2008

Zouden wij wel twijfelen?

"Ge moet vertrouwen hebben in uw eigen twijfel."
Een van mijn professionele vaders flapte het er ooit uit in een onbewaakt moment, en pas toen iemand anders die uitspraak inkaderde en aan de muur hing besefte hij de schoonheid van zijn eigen woorden.

Ik ben een twijfelaar. Soms ervaar ik dat als een probleem. Onterecht, zo denken tenminste ook deze twee fijne lieden erover (één en twee).

Als zij beweren dat er niks zo erg is als 'het grote gelijk', wie ben ik dan om daaraan te twijfelen?