het leven volgens henkdecorte

31 augustus 2008

Morgen in de Aldi?

Ik lees veel en toch ben ik geen groot lezer. Ik verslind massa's letters maar ik grijp niet zo vaak naar boeken. Het heeft iets met tijd en prioriteiten te maken. Denk ik. Toch lees ik er af en toe eentje dat mij danig bij m'n nekvel grijpt. Een boek dat bewijst dat literatuur meer kan zijn dan gewoon wat gedrukte letters in de juiste volgorde. Recentelijke mokerslagen mocht ik ontvangen tijdens het lezen van Dimitri Verhulst's 'De verveling van de keeper' (flinterdun) en Paul Verhaeghen's 'Omega Minor' (een kanjer).
Een van de eerste literaire uppercuts die ik kreeg had ik te danken aan 'Rock 'n' roll met Frieda Vindevogel' van J.M.H. Berckmans. Ik zat in het laatste jaar van de humaniora en probeerde de grenzen van het verplichte boekenlijstje af te tasten. Berckmans volgde toen na iets van Piet Van Aken en Ward Ruyslinck. Het ging over een schrijver. Een schrijver die geen uitgever en amper lezers had, daarvoor schreef hij naar eigen zeggen te modern. De schrijver was ervan overtuigd dat zijn boeken na zijn dood in de Aldi zouden liggen.

In de kranten schreef men toen over Berckmans als 'De Vlaamse Bukowski'. Ik heb na het lezen van 'Frieda' nooit naar Bukowski durven grijpen, wellicht zou ik 'm toch maar een flauw Amerikaans afkooksel vinden. Bovendien is het ook een kwestie van tijd en prioriteiten.

Daarnet was ik aan het lezen. Geen boek, wel het overlijdensbericht van Jean-Marie. Echt onverwacht is het natuurlijk niet. En toch voelt het aan als een stevige peer op mijn bakkes. Ik heb nog nooit zo uitgekeken naar het foldertje met de tijdelijke aanbiedingen van de Aldi.

Verrassend (Lookalikes bis)

"Zoek eens foto's van George Bush en Jo Vally. Uiterst merkwaardig." reageerde erik dams op mijn post over de opvallende fysieke gelijkenis tussen Karl Vannieuwkerke en Sinead O'Connor. Hij maakte mij nieuwsgierig. Op het eerste gezicht (ahum) zag ik geen verwantschap. Tot ik de cd-hoes stootte van zijn meest recente album 'Verrassend'. Een betere titel had ie niet kunnen bedenken.

Al kan het ook aan het mindere talent van de kunstenaar/portretschilder liggen natuurlijk. Ik spreek mij daar niet over uit, ik ben geen kunstkenner. Blijkbaar heeft die zich gespecialiseerd in portretten van vips. Het werk dat Jo Vally gebruikt heeft voor zijn cd heet eigenlijk 'Mr. Valère Lauwers' en is onderdeel van een privé collectie. Tiens, wie zou het dan hebben? En wie krijgt het als mijnheer en mevrouw Vally/Lauwers eindelijk werk maken van die scheiding? En hoe erg is het als iemand Peter Engels heet en op zijn website een 'Return back'-knop heeft staan ?

26 augustus 2008

Lookalikes



Het was me al heel hard opgevallen tijdens zijn talkshow Tour2008. Karl Vannieuwkerke lijkt onwaarschijnlijk veel op Sinead O'Connor. En toen ik Sinead op het ticket zag staan dat mijn vrouw kocht voor Solisten.be zag ik het opnieuw. De vraag is natuurlijk: voor wie is dat het ergst? Ik ben er nog niet uit.










25 augustus 2008

De sousafoon rules!

Dit weekend heb ik op de valreep nog een geweldig fijn festivalluik aan deze zomer gebreid. Het altijd gezellige Feest in het Park in Oudenaarde wist mij ook dit jaar met een alweer schoon affiche te overtuigen de regen te trotseren.
Op vrijdag met de ene dochter vooral genoten van Le Peuple de l'Herbe en van A Brand, al besefte ik tijdens dat optreden dat ik beter oordopjes had meegebracht voor die dochter. Tienjarigen meenemen naar een muziekfestival met alternatieve muziek is één ding, blijvende gehoorschade veroorzaken is iets anders.
Op zaterdag met de andere dochter ongelooflijk straf concert gezien van The Roots. Volledige live gespeelde jazzy hiphop. Live drums, live percussie, live gitaar en vooral: live tuba of sousafoon. Ik heb al een draailier gezien bij Wendy&Lisa, een zingende tuinslang bij Mano Negra en een schroevendraaier bij Sonic Youth, maar deze bastuba was meer dan enkel een gimmick, het werd gebruikt als echt basisintrument, nagenoeg het hele optreden lang. Het is toch straf dat je na 20 jaar festivalbezoek en enkele honderden (of zijn het al duizenden?) optredens toch nog verrast kan worden.


14 augustus 2008

James Brown is dead (maar toch niet helemaal)

Een van de eerste posts op deze blog (ik weet dat het 'dit' blog moet zijn, maar dat druist echt té veel in tegen mijn taalgevoel) ging over de strijd om het lijk van James Brown. Drie maand later werd het tijdelijk begraven. Tot zijn mausoleum klaar is, dat spreekt.

Een tijdje nadat ik dat bericht had geschreven raakte ik in de ban van de foto die ik er had bijgepost. James, mooi opgemaakt maar toch duidelijk dood, opgebaard op een wit satijnen laken. Ooit de funkiest man alive, nu ijzingwekkend stil.

Om de een of andere reden heb ik toen besloten om die foto te gebruiken als bureaublad op de thuis-PC. Iedereen die die foto ziet heeft er commentaar op. De meesten vinden het maar vreemd, zo'n opgebaarde dode op je computer, zelfs al is het dan James Brown. Een kennis wiens vader pas enkele dagen geleden overleed was er zelfs duidelijk van geschrokken. Begrijpelijk.

Ook de kinderen bleven er maar vragen over stellen. "Maar wie is dat toch papa, die James Brown?" Gisteren heb ik hen eindelijk een introductie tot de man gegeven. De klassiekers 'I feel good' en 'Sex Machine' veroorzaakten niet meer dan wat goedkeurend gemompel maar echt enthousiast werden ze pas met dit geniale filmpje: James Brown geeft dansles.

Mijn eerste filmrol

Ergens halverwege de A van 'Act'. Daar zit ik verstopt met vrouw en dochters. Wij hebben net als een paar duizend anderen gehoor gegeven aan de oproep van Nic Balthazar en S.O.S Klimaat (of was het The Big Ask en Friends of the Earth, of toch Natuurpunt en Groen!?) om op 10 augustus op het Klein Strand van Oostende stipjesgewijs deel uit te maken van een levende schreeuw om aandacht voor het milieu.

Nic Balthazar heeft een filmpje gedraaid waar die schreeuw deel van uitmaakt. Binnen enkele dagen zou het te zien moeten zijn op YouTube. Totdan moeten we het stellen met deze reportage.

08 augustus 2008

Latijn is altijd spannend

De film komt pas uit op 22 oktober maar sinds gisteren kan je de trailer van Loft al bekijken op het internet. Die nieuwe film van Erik van Looy en Bart De Pauw draait rond een stelletje goedboerende vrienden die een samen een loft huren om daar met hun liefjes te kunnen afspreken en allerhande spelletjes te spelen.

Dat loopt allemaal goed tot op een dag een van die vrienden in de loft het lijk van een moordgriet / vermoorde griet vindt. Tot daar de trailer, de rest moet uiteraard spannend blijven.



Op het einde van de trailer zit een beeld van een muur waarop met bloed of bruinrode verf een stuk tekst geschreven staat. Ik lees dat als Fatum nos Iungebit. Ik ben normaal gezien geen fan van thrillers en whodunits maar dit intrigeerde mij wel. Het lot deed dus iets met ons. Maar wat? Een snelle zoektocht op het internet leverde geen antwoord, integendeel: het is niet helemaal duidelijk of het woord Iungebit uberhaupt bestaat in het Latijn. Er is wel een manuscript van een Spaans-Amerikaanse student creative writing dat als titel 'Purus Iungebit' heeft, maar daar raakte ik niet veel verder mee.


Het feit dat die B nogal onduidelijk is (met bloed schrijven vereist blijkbaar een zeer vaste hand) heeft me ook al bij IungeRit en Iungesit doen uitkomen, maar dat zijn eveneens dode sporen.

Intrigerend.




UPDATE: blijkbaar was er in mei al een eerste trailer vrijgegegeven. Ook daar zit die muur in.
UPDATE2: ook bij Radio Plasky hebben ze ontdekt dat er iets scheelt met dat Loft-Latijn.






06 augustus 2008

Alles behalve saai

Verf zien drogen en gras zien groeien. Die voorbeelden worden toch altijd gegeven om iets als 'saai' te omschrijven. Begrijpe wie kan. Er is helemaal niks saai aan gras zien groeien! Integendeel, ik haast me nu elke dag na het werk de tuin in om te kijken: "Ja! er is toch alweer een centimetertje bij" En een intens gevoel van voldoening overvalt me dan.
Hoe na anderhalve week niets zich plots duizenden groene naaldjes rechten: het is fantastisch mooi. Hoe een vuilbruine linolium gaandeweg verandert in een frisgroen hoogpolig tapijt: het is geweldig schoon.

De evolutie volgen van dat stukje tuin dat nu omgeven is door een ietwat belachelijk wit touw met stukjes gele tape aan is spannend en boeiend tegelijkertijd. Waarom blijken bepaalde stukjes grond minder succesvol dan andere, ook al ligt er duidelijk meer zaaigoed? Welke vreemde natuurwet is er de oorzaak van dat hoeken een probleem vormen (ook bij maïsvelden trouwens)? Waarom groeit onkruid sneller dan gras? Zou het helpen als ik die kale stukken nog wat extra bezaai? Vanaf wanneer mag je er op lopen zonder schade aan te richten? Enfin, meer onbeantwoorde vragen dan op de voorlaatste pagina van de beste page-turner.

Redacteur heeft last van warmte te Brussel

Wat is dat toch met deredactie.be? De journalisten vinden zichzelf daar niet alleen belangrijker dan het nieuws. (zie hier en hier), nu beginnen ze al te berichten over de medische toestand van Carmen Pfaff. "Carmen Pfaff breekt linkerschouder", stond er in de nieuwskoppen om 8u55. Ze hadden het begot gelezen in Het Laatste Nieuws.
Bij mij breekt nu geen linkerschouder maar wel een grote klomp.

En dan durven ze overal nog rondbazuinen dat de grote eenmaking van de nieuwsdienst op de VRT geen vervlakking en verkleutering en vereenheidsworstisering heeft veroorzaakt.
Het is om uw gebroken schouders van te laten hangen.

01 augustus 2008

Soms sneeuwt het in de lente

Bart Peeters blijft een intrigerende figuur. Pas veel later dan voorzien beluisterde ik daarnet de Radio1-uitzending 'Helden' over Prince.
Fijne uitzending trouwens, maar daar wil ik het nu even niet over hebben.

In die uitzending over Prince spelen ze 'Soms sneeuwt het in de lente', een redelijk vrije interpretatie van Bart Peeters van 'Sometimes it snows in April'.

Ik ben een geweldige fan van Prince, iets minder enthousiast dan 20 jaar geleden, maar toch. Nog steeds. Bart Peeters is ook een geweldige Prince-fan, dat wist ik al een tijdje. Het straffe is dat we zelfs min of meer dezelfde - niet evidente- favoriete nummers hebben. Op zijn cd 'Het Plaatje van Bart Peeters' staat niet alleen die mooie maar veel te vaak op de radio gespeelde cover van 'Starfish and Coffee' maar blijkbaar ook- ik wist het eerlijk gezegd niet - die 'Soms sneeuwt het in de lente'.

Toen ik het hoorde in 'Helden' geloofde ik mijn oren eerst niet. Die tekst?! Had ik echt gehoord wat ik dacht gehoord te hebben? Ja dus. Ik heb 'm even opgezocht


De lente was nochtans mijn favoriet seizoen
Vanwege veel pastel en weinig schril
De Fallus Impudicus staat dan in bloei
Wat Jan De Wilde daar mee zeggen wil

Dat weet ik niet maar zelfs overdag is er maneschijn
En rozegeur en alles wat je wilt
Je ziet koppels en hun haar zit goed ze hebben het voor mekaar
Maar heel soms durft het sneeuwen in April

Soms sneeuwt het in de lente
Soms is een spits doodsbang
Doodsbang dat hij ernaast zal knallen
En goeie dingen duren zelden lang

En Gert Verhulst vroeg aan Robert hoe het zit maar
Zijn lied was klaar het was mooi maar idioot
Want in zijn nummer voor de derde Samsonplaat
Ging Samson in de derde strofe dood

Soms sneeuwt het in de lente
Wat Gert Verhulst erover vond
Dat dat misschien een soort van hint was
Begreep hij niet want dat begreep geen hond

Wat een tekst! Voer voor een privé-detective met enigmatiek als hobby. Dat van Jan De Wilde is nogal simpel. De fallus impudicus (stinkende lul) is de stinkzwam.

Maar wat hij daar schrijft/zingt over Gert Verhulst en Robert (Mosuse, I presume) is toch wel heel vreemd. Ik veronderstel dat Robert om den brode liedjes schreef voor de Samson&Gert-cd en dat daar iets moet gebeurd zijn tussen Robert en de baasjes van Samson. Robert had een lied geschreven waarin Samson doodging. Maar hoe reageerde Gert Verhulst daarop? En neemt Bart Verhulst iets kwalijk? En waarom zingt Bart daarover in een liedje? En waarom in een Prince-cover? En zou 'Bij Heidi in Tirol' op Samson&Gert 5 misschien een compositie van Prince Roger Nelson zijn? Zou Bart het ondertussen al weten van die stinkzwam? Veel te veel vragen om gezond te zijn.