het leven volgens henkdecorte

25 september 2008

Gewenst bezoek

'Bezoeker' stond er in grote zwarte letters op de badge. De badge hing op een duidelijk zichtbare plaats op zijn trui, zo ongeveer ter hoogte van zijn hart. Hij stapte de lift in op het moment dat ik ze verliet. We kruisten elkaar heel even. Hij zag dat ik naar die badge keek. Ik schaamde mij. Hij zag dat.
De lift was eigendom van de VRT. De trui en de badge hoorden toe aan Bart De Pauw, geroemd en gevierd televisiemaker, net vetrokken uit het vertrouwde Woestijnvis-nest. Sinds dat voorval - enkele dagen geleden - probeer ik mij het tafereel voor te stellen dat moet hebben plaatsgevonden aan de bezoekersingang van de VRT. Heeft de bediende hem niet herkend? Heeft die man of vrouw hem wel herkend maar redeneerde hij "regels zijn regels, ook voor Bart De Pauw"? In beide gevallen is mijn plaatsvervangende schaamte terecht.

Vroeger - ten tijde van Schalkse Ruiters bvb - twijfelde ik nog, in mijn ogen was Tom net altjd iets straffer dan Bart. Na de eerste 2 minuten van Het geslacht de Pauw is die twijfel voorgoed verdwenen. Het geslacht De Pauw is in mijn ogen met kilometers voorsprong het beste wat ooit op de Vlaamse televisie te zien is geweest. Een programma bevatte meer lagen dan een driedubbele portie lasagne mét extra kaas. Het geslacht was pure genialiteit. Dat Bart zich voor dat programma zo te kijk en te kakken zette voor iedereen in Vlaanderen die slechts het aangebrande bovenlaagje van die lasagne kon smaken maakt zijn prestatie des te bewonderenswaardig. Zelfs deze journalist kon het onderscheid niet maken tussen echt en fake.

Het geslacht was zo perfect dat ik zijn flauwe woordgrapjes in Schalkse Ruiters en Mannen op de rand en zijn flauwe acte de presences in Steracteur Sterartiest en Eurosong graag vergeef.
Dat hij nu opnieuw door de VRT wandelt verheugt me, dat hij dat met een bezoekersbadge moet doen is pijnlijk. Of zou het dan toch weer zo'n briljantee een scene geweest zijn uit de nieuwe - derde - reeks. Zo'n scene die zo pijnlijk genant is dat het weer grappig wordt. Ik hoop het van harte.
Tot ik uitsluitsel krijg doe ik het nog even met die eerste 2 minuten.

11 september 2008

Frieda pleegt verraad

Elke keer als ik de voorbije jaren Frieda mocht ontmoeten was er die blik van verstandhouding. Wij begrepen elkaar zonder iets te moeten zeggen. We hoorden tot dezelfde familie. Er was iets wat ons verbond. Iets van amper enkele milimeters breed. Een spleetje. Tussen de tanden. Diasteem voor de kenners.

En kijk, deze clevere jongen heeft ook opgemerkt (en met een mooie voor en na bewezen) wat ik met een half oog op de Laatste Show had gezien: Frieda heeft tijdens de zomervakantie het spleetje tussen haar tanden laten verdwijnen. Ik vind ze plots al een stukje minder sympathiek.

Flauw Frieda. Hoe zit het met de solidariteit tussen de diastemers? Telt dat plots niet meer? Moeten we elkaar voortaan begroeten met gesloten lippen? Ik kijk er tegen op.

Frieda is al bezweken. Maar zelfs als morgen Rob de Nijs of Guy Verhofstadt spleetloos door het leven willen gaan blijf ik de trotse bezitter van de een spleetje. Nah!

09 september 2008

Het zit 'm in de details

Net even door 'de koning in zijn blootje' gebladerd. Dat is een nieuw kinderboek. Het is een verzameling van plezante weetjes over alle leden van ons koningshuis.

De auteur is Mario Danneels, de freelance journalist die destijds als 17-jarige spectaculair debuteerde met zijn biografie over Paola. Die biografie haalde de internationale pers omwille van een passage waarin Danneels het bestaan van koning Alberts buitenechtelijke dochter Delphine Boël wereldkundig maakte. Dat was iets wat heel veel journalisten al wisten maar nog nooit niemand had gepubliceerd.

Tijdens dat bladeren viel mijn oog op het kadertje op p.65. De titel is 'Het geheime kind van de koning'. Na een paar regels over het sprookjesachtige huwelijk van Albert en Paola staat er letterlijk: "Maar in 1999 verscheen een boek over het leven van de koningin, waarin werd onthuld dat de koning nog een andere dochter had bij een andere vrouw. ...". Een boek. Schoon en bescheiden.

08 september 2008

Snelverkoop

Het was een licht surrealistische ervaring. Ik probeer het chronologisch weer te geven.

Op zondagochtend aan de ontbijttafel beslissen we om de tweede auto (die sinds onze verhuizing niet meer echt noodzakelijk is) te verkopen. Na het afruimen zet ik de PC op, maak een profiel aan op www.autoscout24.be en plaats een gratis advertentie. Zonder foto, voorlopig. Die kan ik er later nog aan toevoegen. Ik controleer of de advertentie geen fouten bevat. Ik kan zien dat de advertentie na amper 3 minuten al 39 keer bekeken werd. Klopt dat wel? We zullen wel zien wat het wordt. Die auto staat niet in de weg, ik geef mezelf een maand om hem te verkopen, tegen dan moet ik mijn verzekering vernieuwen, dat is misschien wel een soort deadline.

Enkele minuten later biept mijn gsm. Een sms van een onbekend nummer. ‘Bonjour vous toujours la voiture merci’ staat er letterlijk. Ik zie op tegen een dialoog tussen 2 mensen die allebei slecht Frans spreken en kijk even de kat uit de boom. Amper 5 minuten later rinkelt diezelfde gsm. Het is een oproep van de SMS’er van daarnet. Ik neem op. Ja hij staat nog te koop…Neen hij is 9 jaar oud en dus niet helemaal deuk- en krasvrij, maar de motor doet het nog prima… Ja ik ben thuis…Okee, ik sms zo meteen het adres door en ik wacht met verkopen tot u bent langsgeweest. Tot zo meteen. (maar dan in een slecht soort Frans uiteraard)
Op dat moment schiet ik in actie. Daar waar ik dacht nog een hele namiddag voor te hebben moet nu binnen de 20 minuten gebeuren: auto leeghalen, auto stofzuigen, auto oppoetsen. De binnenkant bedoel ik. Aan de buitenkant valt niet te beginnen. Gelukkig heeft het de hele nacht geregend, hij ziet er ‘nat’ beter uit dan ‘droog’.

Net op het moment dat ik verlengdraad en stofzuiger weer naar binnen sleur rijdt er een auto met twee allochtonen in stapvoets voorbij ons huis. Dat moet de beller van daarnet zijn. In de volgende 6 minuten groeten we elkaar, wordt de auto gecontroleerd, komen we een prijs overeen, worden de nummerplaten afgevezen, improviseer ik een verkoopsdocument bij elkaar en krijg ik het geld cash overhandigd. Bonjour, bonne chance avec la voiture. Vanuit het deurgat werp ik nog een laatste blik op het groene monster dat 9 jaar lang mijn vervoersmiddel was. Terug binnen kijk ik even naar de klok. Een minuut of 34 schat ik. Dat is de tijd die verlopen is sinds het aanklikken van het linkje ‘plaats uw eigen advertentie. Gratis’.

06 september 2008

Friedl'

Morgen begint Friedl'. Dat is het nieuwe programma van Friedl' Lesage op Radio1. Het is lang geleden dat een Radio1-programma nog zoveel promospotjes op tv waard was. Zelfs Louis Tobback werd bereid gevonden zijn stem, gezicht en cultureel gewicht in de strijd te gooien om Friedl' te lanceren.



Zoveel aandacht schept hoge verwachtingen. Bovendien heeft Friedl' Lesage er ons twee seizoenen lang aan herinnerd dat het beste nog moest komen, ik veronderstel dat ze daarmee dit programma bedoelde. Zondagochtend negen uur. Als ik geen dochtertje had dat mij elke dag rond halfacht wakker 'papaaa'-de, ik had mijn wekker al gezet.

Maar. Er is iets met die titel en die ondertitels. Friedl'. Een leven in boeken. Alleen in je boekenkast kan je niet verbergen wie je bent.
Ten eerste die Friedl' (ja dat accent staat daar raar en ook wel verkeerd maar mevrouw Lesage staat er op) . Zo'n eigen voornaam als titel van je programma staat toch een beetje haaks op de (vermeende?) intentie om vooral de gasten en hun verhalen te laten schitteren. Het zal wel marketing zijn: Friedl' als sterk Radio1-merk. Je moet natuurlijk wat geluk hebben met zo'n voornaam. Oprah, Mike en Goedele hadden dat geluk ook. Een programma met 'Jan', 'Koen' of 'David' zou al veel minder kans maken.
Soit, het is toch vooral die tweede ondertitel of catchphrase die mij intrigeert. Lees 'm samen met mij nog eens heel rustig na: alleen in je boekenkast kan je niet verbergen wie je bent.
Los van de vreemde zinsconstructie gaat die zin ervan uit dat we allemaal iets te verbergen hebben. Wellicht is dat ook zo, zelfs de gasten van Friedl' Lesage. Maar die zin gaat er ook van uit dat de inhoud van een boekenkast iemands ware zijn naar boven brengt én dat alleen die boekenkast dat kan. Toch een beetje onnozel he? Alsof boeken belangrijker zijn dan foto's, cd's, DVD's, brievendozen, diploma's, een interieur, een vriendenkring, een stamkroeg en medisch dossier samen. Niet dus.
Bovendien staan in elke boekenkast een paar afleiders. Gekregen boeken bijvoorbeeld. Die zeggen meestal meer over de schenker dan over de ontvanger. Of boeken die je wel gelezen hebt maar helemaal niet goed vond. Of boeken die je beroepshalve moest lezen, boeken die je voor een prikje op de rommelmarkt kocht, boeken die er gewoon nog staan omdat je nu eenmaal geen boeken weggooit. Al die boeken verbergen vooral wél wie je bent.
Enkel in het geval van een analfabeet verraad zijn lege boekenkast heel veel. Maar die mag dan ook bij Friedl' niet binnen.
Karel De Gucht is morgen de eerste gast. Ik ben benieuwd welke boeken hem zullen verraden.

04 september 2008

Greet zoekt werk

Misschien ben ik de laatste tv-kijker die het gemerkt heeft maar Greet Dekeyser is begot terug! Aangezien Johan Depoortere het te druk heeft met al die democratische en republikeinse conventies moest de VRT iemand anders naar orkaan Gustav in New Orleans sturen. Ze hebben in hun oude telefoonboekje naar het nummer van Greet Dekeyser gezocht. En gelukkig hadden ze het nog.

Zij heeft het gelukkig trouwens ook nog. Ik ben blij dat ze nog wilde werken voor de VRT. Ik denk dat ze zelf ook blij was dat ze nog mocht werken voor de VRT. Ze zoekt namelijk werk. Dat weet ik dankzij haar website. Op de homepage staat, behalve een lieve verwelkoming, slechts 1 zin: "ik zoek werk" maar dan in het Engels. Wie verder klikt ziet haar hele C.V., een paar allerlei foto's van Greet in actie (met de krukken bij George W. Bush!, weggeblazen door orkaan Isabel!, met een helm op haar kop op ground zero!) en het nummer van haar cell phone. Het is trouwens 001 202 905 76 79, voor wie geïnteresseerd is. Voor u begint te bellen: ze zoekt een hoge functie als persverantwoordelijke bij een overheid of een mediabedrijf. En het moet aan de Amerikaanse Oostkust zijn.

03 september 2008

Verwarrende cijfers

Marouane Fellaine voetbalt vanaf nu niet meer voor Standard maar voor de Engelse topploeg Everton. Dat is minder goeds nieuws voor zijn supporters maar wel goed voor hem en blijkbaar ook voor Standard. Het feit dat er nu een gigantische leegte gaapt in hun middenveld wordt blijkbaar ruimschoots gecompenseerd door het geld dat ze aan de transfer verdienen. "Met die 20 miljoen euro kunnen we 4 jaar zonder verlies draaien" liet de directeur van Standard weten.

Ik heb niks tegen hoge transferbedragen, zelfs niet als die naar het absurde neigen. Het is mijn geld niet en het is geen belastinggeld dus zijn het strikt genomen ook mijn zaken niet. Dat wil echter niet zeggen dat ik geen recht heb op correcte informatie. Meer nog: zelfs als ik die informatie niet eens wil kennen heb ik recht op de waarheid.

Ik verklaar mij nader: Marouane zal veel geld verdienen in Everton. En zelfs al speelt hij niet, is hij maandenlang gekwetst of scoort hij elke week een own-goal, de miljoenen zijn verzekerd. En nogmaals: het zijn mijn zaken niet en dus hoef ik niet te weten hoeveel hij precies verdient maar ik kwam het ongevraagd te weten dankzij de berichtgeving op radio, tv en internet. Het straffe is nu dat ik begot nog altijd niet weet hoeveel hij exact verdient. Om 7 uur 's ochtend op de radio was het "90.000 euro per week", wat niet slecht is. Om 8 uur was het plots "90.000 euro per maand", wat nog altijd niet slechts is maar toch al 4 keer minder. Omdat ik mijn eigen oren niet altijd kan vertrouwen, zeker niet om 7 uur 's ochtends, keek ik het na op het internet. Bij sporza.be was het "90.000 euro per maand" maar in Het Nieuwsblad was het dan weer "per week". Ik hoop dat Fellaini het zelf goed weet, het zijn tenslotte toch zijn zaken.

En kijk, hier geeft hij zelf uitsluitsel: het is niet 90.000 euro per week, ook niet per maand. Het ligt er ergens tussenin: 55.000 euro per week.