het leven volgens henkdecorte

21 mei 2009

Ik ben een partij

Vanochtend, tijdens een busrit dwars door Brussel, kwam ik tot een vreemde vaststelling: ik ben gewoon de verpersoonlijking van de OpenVLD.

Ik heb (sinds kort) het kapsel van Bart Somers, de tanden van Guy Verhofstadt, de foute klemtonen van Guy Vanhengel, ik heb net als Patrick Dewael een zwak voor Greet Opdebeeck en ik heb het slechte karakter van Karel De Gucht.

Als ik moe ben heb ik zelfs de blozende appelwangen van Dirk van Mechelen.

Maar wat moet ik daar nu mee?

20 mei 2009

Open brief aan Nieuws.be

Geachte mensen van nieuws.be,

Een paar maand geleden ontdekte ik dat mijn blogposts werden overgenomen door uw site. Na drie seconden van trots overkwam mij een gevoel van onbehagen. Ten eerste had u het mij niet gevraagd en ten tweede ben ik een koppige mens, zeker in de buurt van mensen die iets nemen zonder het te vragen.

Na een grondige studie van uw site schreef ik toen een post over uw ratingpolitiek bij het publiceren van blogposts en andere berichten. Laat ons zeggen dat ik daarin nogal kritisch was over uw site. Ik vroeg mij in die post ook luidop af of u dat bericht ook zomaar zou overnemen. U maakte zichzelf extra belachelijk door dat nog te doen ook. Het werd zo meta dat ik er draailings van werd.
Ik besloot om het anders aan te pakken. In een vriendelijke mail vroeg ik u om uitleg. Ik vroeg u waarom u berichten over nam zonder toestemming en ik vroeg al even vriendelijk om dat niet meer te doen en alle eerder verschenen berichten weg te halen. Ik voegde er aan toe dat dat laatste enkel nodig was als het technisch niet te veel problemen opleverde. De technologische kant van websites is niet mijn fort, vandaar die laatste opmerking.

Een paar dagen later beloofde u om op al mijn vragen in te gaan. Ik dankte u daarvoor.
Helaas, in tegenstelling tot wat u toen beloofde en wat u in een later contact nog een tweede keer zou beloven worden mijn berichten 7 maanden later nog altijd, en nog altijd zonder toestemming, overgenomen.

Ik had graag gehad dat u gevolg zou geven aan uw eigen beloften. div>
met minder vriendelijke groeten dan voorheen
henkdecorte


UPDATE: open brieven schrijven helpt soms.

In één ruk uitgelezen

Een boek in één ruk uitgelezen. Mensen zeggen dat wel eens als ze bedoelen dat een boek een plezier was om te lezen. Van een boek dat zo spannend of aangrijpend is dat je altijd maar wilt blijven doorlezen. Hebben die mensen dat boek dan ook werkelijk in één ruk, in een enkele leessessie uitgelezen? Wellicht niet. Mensen zeggen soms dingen die niet helemaal waar zijn. Ik heb dat ook al eens gezegd van boeken. Ik ben ook maar een mens.

Het feit dat ik die omschrijving wel eens ijdel heb gebruikt levert mij nu een probleem op. Als ik nu zeg “Ik heb daarnet een boek in één ruk uitgelezen” dan denkt iedereen daar het zijne van. Jammer, want het is wel echt waar.
Het zat zo: in een prachtige boekhandel in Mechelen werd daarstraks ‘Reizen met dochters’ voorgesteld, een boek van Sam De Graeve. Ik was uitgenodigd -zij het niet persoonlijk, iédereen was gewoon uitgenodigd - en omdat ik toch niets beters te doen had waagde ik mij nog eens onder het volk der boekenliefhebbers, BV’s en hier en daar een boekenliefhebbende BV.
Hoewel ik mij tegenwoordig in een financiële situatie bevind die mij mijzelf had doen beloven om het boek niet te kopen heb ik het toch gekocht. En ik heb het daarna dus in één ruk uitgelezen.
Is het dan zo spannend? Neen. Is het zo aangrijpend. Neen, ook niet.

Laat ons zeggen dat de omstandigheden om het in één ruk uit te lezen bijzonder mee zaten. De hele treinreis van Mechelen naar huis duurde inclusief wacht- en overstaptijden meer dan anderhalf uur. Dat is lang. En lange treinreizen zijn ideaal om te lezen. Daarnaast moet het gezegd: ‘Reizen met dochters’ is een klein boekje. Klein in de betekenis van eenvoudig, niet moeilijk’: het is geen postmodern tractaat met verwijzingen naar 24 eeuwen lietratuurgeschiedenis, of zoiets. Het is boekje dat ‘vlot leest’, dat is redelijk onlosmakelijk verbonden met iets ‘in één ruk kunnen uitlezen’. Het is ook een klein boekje in de iets meer letterlijke betekenis van het woord. 124 pagina’s in een behoorlijk grote druk en veel witruimte. En veel tekeningen. Die zijn tekeningen zijn echter zo mooi dat je af en toe in de verleiding komt om de grenzen van die ene spreekwoordelijke ruk af te tasten. Het dilemma dat dan telkens onstaat is: kijken naar een mooie tekening en daar meer in zien dan op het eerste gezicht getekend staat of doorlezen.
Die omstandigheden zaten dus goed. Maar het boek is niet spannend, niet aangrijpend en – ik durf het bijna niet te zeggen – zelfs niet interessant, op een kleine anekdote over pater Kolbe na dan.

Tijdens de fietsrit van het station naar huis zat ik me af te vragen wat het dan wel kon zijn.
Het boekje gaat over een vader met twee dochters. Herkenbaarheid zal dus wel meespelen. Zelfs de masturbatiescène is herkenbaar. Even terzijde: masturbatiescènes lezen op een trein zijn niét bevorderlijk voor het in één ruk (pun intended) uitlezen. Maar het is meer dan die herkenbaarheid van de alledaagse dingen in het leven van een jong gezin met kleine kinderen. Weet je wat het is? Het is gewoon een schoon boekske. Niet mooi, dat is iets anders. Schoon. Een ander woord bestaat er niet voor. En schone boeken kun je soms in één ruk uitlezen. Als de omstandigheden meezitten.

18 mei 2009

Muziek de la Belgiek

Ja, natuurlijk was het een politiek statement. En ja, natuurlijk was dit een duidelijk pro-Belgische manifestatie en ja, natuurlijk was dit een welgemeende fuckyou aan al die oogklepflaminganten.

Ja. Maar het was bovenal een gezellig feestje met - misschien tegen de verwachtigen in - opvallend vaak mooie muziekjes.
Interessante gelegenheidsduetten werden afgewisseld met opmerkelijke gelegenheidsreünies, bizarre gelegenheidscovers en aandoenlijke gelegenheidscomposities.
In de eerste categorie waren de tijdelijke intergemeenschappelijke samenwerkingen Baloji-Selah Sue en AnPierlé-datraargevalvanMonsoon geweldig geslaagd. De reünies van Machiavel en Telex (met Daan als vervanger van wijlen Marc Moulin) moeten we bedekken met de tricolore mantel der liefde. Die van The Scabs en Luna Twist waren wél geslaagd, al gebied de waarheid ons te vermelden dat die er natuurlijk niet speciaal voor Belgavox gekomen zijn.
Een van de opmerkelijkste momenten van de dag was het optreden van Sandra Kim. Samen met enkele AC-DC-lookalikes bracht ze een heel straffe versie van Highway to hell! Sandra Kim rules! Alleen jammer dat ze er niet aan gedacht had om het op te dragen aan Bart Dewever en zijn AfritVlaanderen affiches.
Nog een mooi moment: het gelegenheidslied van opperbelg Arno. Hij had zelf letterlijk een stuk van De Standaard nodig om zijn tekst niet te vergeten maar het publiek zong al onmiddelijk het refrein mee: "'t es hier de voice of belgium brussels, where they eat sprouts en raw mussels". Geestig én straf. Zocht er iemand een vervanger voor de Brabançonne?


Negers zijn toch maar slechte apen

Er was een probleem met de deuren van de trein. Enkel die van de treinbestuurder zélf ging nog open en dus moesten alle reizigers langs die ene deur met de wel heel steile treden de trein op. Eigenlijk was dat wel leuk, er werd gelachen om het vreemde voorval. Niemand deed er moeilijk over, zelfs niet over het feit dat de trein door dat hele gedoe ook tien minuten vertraging had.

Tot de stationschef/onderstationchef/perronverantwoordelijke/weetikveel van het NMBS-station in Denderleeuw het nodig vond om een opmerking te maken. Een wat oudere man had een zwarte vrouw met twee kleine kinderen spontaan geholpen bij het beklimmen van de moeilijke treden. Die NMBS-man vond het nodig om daar een grapje over te maken. Ik citeer hem letterlijk: "In de bomen klimmen moet ge ze niet leren maar om een trapke op te stappen hebben ze ons wél nodig." Ik wist niet wat ik hoorde. Voor mij mag humor ver gaan, en af en toe een relativerende mop moet kunnen, zelfs een racistische. Dit was er echter zo ver over dat ik het niet laten kon om hem te laten merken dat ik niet opgezet was met zijn opmerking. Hij schrok heel even van mijn wellicht onverwachte reactie maar het sluiten van die ene deur maakte dat geen van beiden nog de kans kreeg om een discussie te starten.

Mijn dochter van 10 vroeg mij in de trein wat er scheelde, ze zag aan mijn gezicht dat ik razend was. Maar we waren op weg naar een feestje en dus begon ik snel over iets anders. We waren op weg naar een feestje onder het Atomium. Het werd een leuk feestje. Er was zon, er was muziek en er was een aangename sfeer. Wat zeg ik? Er waren zelfs negers die dansten op de muziek van Laura Lynn. Eat your heart out, mijnheer de NMBS'er. Dàt is ons land. Dat is MIJN land. En ook dat van die zwarte apen, zelfs al kunnen ze dan niet meer zo goed klimmen. In het uwe WIL ik niet eens wonen.

03 mei 2009

Ongestelde vragen (6)

  • Zijn er mensen die zonder plaatsvervangende schaamte naar 'We like to party' op Jimtv kunnen kijken?
  • Waarom raak ik niet van mijn naar haat neigende vooroordelen jegens advocaten af, ondanks het feit dat ik enkele zeer sympathieke advocaten tot mijn kennissen mag rekenen?
  • Is het u al opgevallen dat het slecht gaat met Club Brugge sinds Michel Dhooghe zich daar is mee gaan moeien?
  • En dat het slecht gaat met Michel Dhooghe sinds hij beslist heeft om zich niet langer met Club Brugge te moeien?
  • Zou Jean-Marie Dedecker er zelf nog in geloven?

In goede en kwade dagen, tot de blog ons scheidt

Bloggen is gevaarlijk. Je bazen en collega's kunnen meelezen, toekomstige bazen lezen wellicht ooit eens mee, je moeder leest heel vaak mee én de advocaat van je bijna ex-vrouw leest mee.
Ik heb dat niet gelezen op zijn blog, ook niet op zijn LinkedIn pagina, maar wel in de dagvaarding die een deurwaarder 4 weken geleden in mijn bus is komen steken.
Blijkbaar was dit stukje een bewijs van het feit dat mijn huwelijk onherstelbaar ontwricht was. Niet dat ik daar minder fijne dingen over mijn vrouw heb geschreven, wél dat ik in het openbaar verkondig dat ik aan het scheiden ben. In de rechtbank overhandigde hij een mooie print van dat stukje aan de rechter. Mevrouw de rechter wist begot niet wat ze ermee aan moest en zei dat ze er eens ging over nadenken. Ze is klaar met nadenken op 28 mei.
De advocaat wil op die manier de echtscheiding sneller laten verlopen. Ik zal hem niet tegenhouden.