het leven volgens henkdecorte

20 mei 2009

In één ruk uitgelezen

Een boek in één ruk uitgelezen. Mensen zeggen dat wel eens als ze bedoelen dat een boek een plezier was om te lezen. Van een boek dat zo spannend of aangrijpend is dat je altijd maar wilt blijven doorlezen. Hebben die mensen dat boek dan ook werkelijk in één ruk, in een enkele leessessie uitgelezen? Wellicht niet. Mensen zeggen soms dingen die niet helemaal waar zijn. Ik heb dat ook al eens gezegd van boeken. Ik ben ook maar een mens.

Het feit dat ik die omschrijving wel eens ijdel heb gebruikt levert mij nu een probleem op. Als ik nu zeg “Ik heb daarnet een boek in één ruk uitgelezen” dan denkt iedereen daar het zijne van. Jammer, want het is wel echt waar.
Het zat zo: in een prachtige boekhandel in Mechelen werd daarstraks ‘Reizen met dochters’ voorgesteld, een boek van Sam De Graeve. Ik was uitgenodigd -zij het niet persoonlijk, iédereen was gewoon uitgenodigd - en omdat ik toch niets beters te doen had waagde ik mij nog eens onder het volk der boekenliefhebbers, BV’s en hier en daar een boekenliefhebbende BV.
Hoewel ik mij tegenwoordig in een financiële situatie bevind die mij mijzelf had doen beloven om het boek niet te kopen heb ik het toch gekocht. En ik heb het daarna dus in één ruk uitgelezen.
Is het dan zo spannend? Neen. Is het zo aangrijpend. Neen, ook niet.

Laat ons zeggen dat de omstandigheden om het in één ruk uit te lezen bijzonder mee zaten. De hele treinreis van Mechelen naar huis duurde inclusief wacht- en overstaptijden meer dan anderhalf uur. Dat is lang. En lange treinreizen zijn ideaal om te lezen. Daarnaast moet het gezegd: ‘Reizen met dochters’ is een klein boekje. Klein in de betekenis van eenvoudig, niet moeilijk’: het is geen postmodern tractaat met verwijzingen naar 24 eeuwen lietratuurgeschiedenis, of zoiets. Het is boekje dat ‘vlot leest’, dat is redelijk onlosmakelijk verbonden met iets ‘in één ruk kunnen uitlezen’. Het is ook een klein boekje in de iets meer letterlijke betekenis van het woord. 124 pagina’s in een behoorlijk grote druk en veel witruimte. En veel tekeningen. Die zijn tekeningen zijn echter zo mooi dat je af en toe in de verleiding komt om de grenzen van die ene spreekwoordelijke ruk af te tasten. Het dilemma dat dan telkens onstaat is: kijken naar een mooie tekening en daar meer in zien dan op het eerste gezicht getekend staat of doorlezen.
Die omstandigheden zaten dus goed. Maar het boek is niet spannend, niet aangrijpend en – ik durf het bijna niet te zeggen – zelfs niet interessant, op een kleine anekdote over pater Kolbe na dan.

Tijdens de fietsrit van het station naar huis zat ik me af te vragen wat het dan wel kon zijn.
Het boekje gaat over een vader met twee dochters. Herkenbaarheid zal dus wel meespelen. Zelfs de masturbatiescène is herkenbaar. Even terzijde: masturbatiescènes lezen op een trein zijn niét bevorderlijk voor het in één ruk (pun intended) uitlezen. Maar het is meer dan die herkenbaarheid van de alledaagse dingen in het leven van een jong gezin met kleine kinderen. Weet je wat het is? Het is gewoon een schoon boekske. Niet mooi, dat is iets anders. Schoon. Een ander woord bestaat er niet voor. En schone boeken kun je soms in één ruk uitlezen. Als de omstandigheden meezitten.

1 opmerking:

karolien zei

Wie schrijft eens een boek over 'Studeren met zonen'?