het leven volgens henkdecorte

05 juni 2009

Wilt gij mijn vriendje zijn? (2)

Eerst nodigde iedereen mij uit om een vriendje te worden via die onnozele LinkedIn. Ik heb hier al eens geschreven waarom ik weigerde om daarop in te gaan. En toen iedereen zijn LinkedIn beu was omdat Sinterklaas nieuw speelgoed had meegebracht kreeg ik plots op geregelde tijdstippen iemand die vroeg of ik geen vriendje wilde worden op Facebook.

Die uitnodigingen komen altijd via mail. Tot nu toe heb ik altijd consequent die mails gedeleted zonder meer. Wie daar uitleg bij wilde kon mij daar persoonlijk, bijvoorbeeld in levende lijve, over aanspreken. Sommige mensen deden dat ook. Heel vaak moest ik mij verantwoorden waarom ik nog steeds niet 'op facebook zat' zoals dat dan genoemd werd. Ik voelde me stilaan zoals het hoofdpersonage in Rhinoceros van Eugene Ionesco. Daarin veranderen alle mensen een voor een in neushoorns. Eerst worden de neushoorns als een hinderlijke minderheid beschouwd én behandeld maar naarmate hun aantal groeit en ze stilaan de meerderheid vormen willen de overblijvers niet liever dan dat ze ook zo snel mogelijk neushoorn mogen worden. Slechts 1 man op aarde wil daar niet aan toe geven en blijft over als mens.

Nu, ik lees hier bij Facebook-liefhebber Peter dat op dit moment 1 op de 13 Belgen een Facebook-profiel hebben. Dat is dus toch veel minder dan sommigen mij willen doen geloven. De neushoorns zijn dus voorlopig nog in de minderheid.

Maar toch. Enkele dagen geleden werd het mij even te veel en veranderde ik plots van tactiek. De oorzaak was deze CD&V'er die mij uitnodigde om zijn vriendje te worden om zijn foto's te bekijken. Hij had mij die vraag de voorbije weken al 4 keer gesteld en dus raakte ik enigzins mijn geduld kwijt. Ik ken die mens niet, ik ben dus zeker geen vriend. Hij kent mij ook niet. Want àls hij mij zou kennen dan zou hij zeker weten dat ik geen vriend wil worden van een CD&V'er. En neen, ik ben niet zo'n bange blanke man die alleen maar mensen vertrouwt die hij al kent. Ik sta wel degelijk open voor kennismaking met nieuwe mensen. Maar dan wel in het echt, niet via een virtueel poëzieboekje dat ergens op een Amerikaanse server staat.

Ik zei dus dat ik van tactiek ben veranderd. Voor alle duidelijkheid: ik ben niet gecapituleerd, zoals Koen een tijdje geleden. Ik heb gewoon een mail gestuurd naar mijnheer de cd&v'er waarin ik hem heb uitgelegd dat ik geen zin heb in Facebook en nog minder in zijn foto's en dat ik hoop dat hij mij voortaan dan ook gerust laat. Voorlopig helpt het, mijn postvak is al 3 dagen Facebook-vrij.

Maar die neushoorns zijn verdomme wel listig. Gisteren kreeg ik een mailtje van iemand die mij erop wees dat er op Facebook over deze blog gepraat werd. Hij gebruikte daarbij zelfs de woorden 'een fan'. De combinatie van nieuwsgierigheid en ijdelheid deed mij uiteraard meteen op zoek gaan naar de desbetreffende Facebook-pagina. Wist ik veel dat je eerst vriend moest worden om die pagina te kunnen lezen. Zeker 10 minuten heb ik zitten twijfelen. Maak ik een profiel aan of niet? De koppigheid heeft het uiteindelijk gehaald van de nieuwsgierigheid. En zelfs van de ijdelheid. Voorlopig nog geen hoorn op de neus voor deze mens.










Geen opmerkingen: