het leven volgens henkdecorte

17 september 2009

Twee van de drie

Toen men mij vroeger rond nieuwjaar vroeg wat mijn goede voornemens waren had ik altijd een standaard antwoord klaar: "stoppen met goede voornemens te bedenken."
Maar kijk, niemand is perfect, en zo komt het dat ik mezelf enkele weken geleden zowaar drie goede voornemens ...euh voornam.

Het eerste had te maken met de smeekbede van dochter K. om niet te sterven. Ze had op mijn pakje roltabak namelijk in grote letters zien staan dat je van tabak roken dood gaat. Als je dochter meerdere keren per week smeekt op te stoppen met roken, zelfs al ben je slechts een soort van veredelde gelegenheidsroker, dan doe je dat. Al moet ik zeggen dat het feit dat mijn pakje tabak plots spoorloos verdwenen en kompleet onvindbaar was geholpen heeft in die beslissing. Geen sigaret meer aangeraakt sindsdien. Pakje vreemd genoeg ook niet meer teruggevonden, daar moet ik die dochter trouwens eens op aanspreken.

Het tweede goede voornemen betrof mijn fysiek. Niet dat er al problemen zijn. Mijn broeken van 6 en meer jaren geleden passen nog steeds en bij het traplopen hijg ik opvallend minder dan sommige collega's of medetreinreizigers. Maar preventie is de moeder van de apotheekkast en dus besloot ik vanaf nu mijn buik- en armspieren bij te trainen. Ik zette mezelf op een dieet van minstens 80 sit-ups en 100 pump-ups per dag. Op één kleine hapering na hou ik dat zowaar al drie weken vol. Ik maak mij dan ook al graag wijs dat het verschil al zichtbaar is. Opletten of ik word nog ijdel.

Dat zijn er al twee. Ik had het echter over drie goede voornemens. En daar knelt een schoen zo hard dat teenamputatie dreigt. Ik had me voorgenomen om hier geen stukjes meer te schrijven die vanuit ergernis opborrelden. Ook dat hield ik al drie weken vol. Om mijn kritische lezers voor te zijn: ja het is daardoor dat hier al drie weken niks meer verschenen is.
Ik heb drie weken mijn best gedaan, maar mag ik asjeblief dit ene voornemen opgeven? Ik heb me vandaag zo verschrikkelijk hard geërgerd en ik moet het toch érgens kwijt.

Ik werd vandaag voor de zoveelste keer geconfronteerd met de arrogantie van de advocatuur. Samen met mijn ex-vrouw zat ikbij de notaris voor de afhandeling van onze scheiding. Ik zag daar niet tegenop. Over de meeste zaken hadden we al een mondeling akkoord en dus was het goed dat een en ander ook eens definitief op papier zou komen te staan. Dat zou allemaal wel vlot gaan, dacht ik. Verkeerd gedacht. Er is namelijk één groot probleem: zij heeft een advocaat in de hand genomen en ik niet.
Wanneer de notaris vraagt wie er wil beginnen neemt de advocaat het woord en legt een aantal documenten voor. Daarop vraagt de notaris mij of ik die stukken al heb kunnen inkijken. Voor ik op die vraag "neen" kan antwoorden springt de advocaat tussen en verklaart hij dat hij met niemand kon communiceren aangezien "mijnheer geen raadsman wenst te engageren". Ik zakte bijna door mijn stoel van verbijstering. Hij heeft mijn adres en mijn gsm-nummer maar mijnheer de advocaat wil blijkbaar alleen maar communiceren met iemand van zijn eigen stand. Dagvaardingen opsturen is geen probleem maar communiceren met iemand die geen rechten heeft gestudeerd, dàt is blijkbaar te min of te moeilijk.
Hoe willen ze dan in godsnaam dat ik van mijn vooroordelen jegens advocaten af geraak?

Zou ik er nog bijvertellen dat ik hem een paar vastgereden heb met mijn argumentatie? Ik moet daarmee opletten want ik weet dat hij meeleest. Foert. Hij werd daar zo pissig van dat het voor mij toch weer plezant werd. Soit, we zien elkaar binnen een dikke maand nog een keer. Ik kijk er nu al naar uit.

Geen opmerkingen: