het leven volgens henkdecorte

14 september 2010

Zouden we dat wel verder doen?

Het is ondertussen bijna 4 jaar geleden. In een lichte vlaag van zinsverbijstering besloot ik toen om mijn eigen achteraf-kamertje in het grote www-huis in te richten. Een eigen blog zou het worden, want dat was toen hip.

In die tijd was ik iemand die wel eens durfde te discussiëren met vrienden, collega's en soms ook complete vreemden. Waarover? Over alles en nog wat, zo was ik, zo ben ik nog steeds.

Ik was toen ook iemand die van zichzelf dacht dat hij wel iets lezenswaardig kon schrijven, iets waar andere lezers dan de schrijver zélf iets aan konden hebben. Door ze te doen lachen, door ze te ontroeren, door ze te laten nadenken. Kortom: de dingen die ik zelf ook wil ervaren als ik het werk lees van anderen. Er zijn wel meer momenten geweest in mijn leven dat ik dacht dat ik iets beluister-, bekijkens- of lezenswaardigs kon produceren. Soms had ik gelijk, soms ook niet. In het geval van deze blog weet ik nog steeds niet goed of ik gelijk had.

Ik was toen iemand die ook veel vrije tijd had. Het huis was - min of meer - afgewerkt, de tuin was niet te groot, de meisjes werden groter en ik had het talent om verplicht familiebezoek tot een minimum te beperken.

Een blog dus. Al was dat niet evident. Het allereerste bericht was wat dat betreft al meteen overduidelijk: er was meer twijfel aan voorafgegaan dan aan het eerste excuus-bericht van de Vlaamse bisschoppenconferentie.

Het duurde even voor ik lezers had, het duurde nog langer voor iemand uit mijn eigen omgeving wist dat ik een blog bijhield. En dan duurde het plots niet meer zo lang voor er plots rel en nationale media-aandacht was. Enfin, een mini-relletje en een heel klein beetje media-aandacht. Maar toch, vanaf dat moment werd ik aangesproken over deze blog. Vanaf dat moment kwamen ook de vragen: Waarom schrijf je over die dingen? Waarom doe je dat? Is dat wel slim? Als ik heel eerlijk was moest ik op die laatste vraag "neen" antwoorden. Toch bleef ik doorschrijven.

Tot een goed jaar geleden. Er was ondertussen een en ander gebeurd. Vooral in mijn privé-leven. Vrije tijd was ineens minder evident. Het huis was plots niet meer zo afgewerkt, de tuin was plots 22 keer zo groot en meisjes werden plots 8 jaar jonger. En hoewel mijn talent om familiebezoek te vermijden intact was gebleven kwam het zo toch dat de blog stilaan op een ex-blog begon te lijken. Af en toe was er nog even een schijnmanoevre of een kortstondige opflakkering , maar de concurrentie van die andere internet-hype waar ik me heb door laten vangen werd té groot.

En dus kwamen de twijfels: heeft het nog zin? Het leven wél, maar een blog over dat leven? Zouden we dat wel voortzetten? De twijfel werd een beslissing, niét doordat ik zelf de knoop doorhakte, dat zou al te gek zijn. Neen, het waren de aanhoudende, weliswaar goedbedoelde, plagerijen van K. die de doorslag gaven. En dus is dit de allerlaatste zin van Zouden we dat wel doen?

05 mei 2010

Ongestelde vragen - deel zoveel +1


  • Als de N-VA de grootste partij wordt, zoals hier voorspeld wordt, en de Vlaamse eisen nog harder worden verdedigd dan JL Dehaene heeft gedaan, gaat dat onderhandelen dan plots vlotter verlopen?

  • Wie komt er mee op het bakkes kloppen van de Radio1-luisteraar die Stairway to heaven het beste lied aller tijden vindt?

  • Wat doet het met het ego van Siegfried Bracke dat hij niet eens op zichzelf kan stemmen?

  • Zo'n vette vis als Siegfried Bracke binnenhalen, heeft dat ook iets met Omega3 te maken?

  • Waarom roept Stijn Meuris luidop dat hij weigert te gaan stemmen om dan overal nog veel luider te gaan roepen dat hij niet oproept om niet te gaan stemmen?

  • Hoe bepaal je vooraf of een concertticket zijn 80 euro waard is of niet?

  • Waarom snapt niemand dat als je echt iets wilt zien veranderen in dit land dat je dan voor een écht alternatief moet kiezen, met politici die wél onze stem waard zijn, zoals bvb die en deze.

  • Moet er een derde reeks van Zonde van de Zendtijd komen?

  • Hoe komt het dat iemand die absoluut geen aanleg voor verslavingen heeft toch licht addictioneel gedrag vertoont sinds hij dit ontdekt heeft.

  • Waarom val ik altijd in slaap tijdens - het nochtans niet oninteressante - Phara en blijf ik daarna toch nog uren probleemloos klaarwakker voor dingen als dit?

  • Waarom zegt men - zéér ten onrechte - dat gras zien groeien saai is?


21 maart 2010

Ongestelde vragen - deel zoveel

  • Waarom speelden ze vroeger nooit 'Where is my mind?' van de Pixies in de kleedruimte van het zwembad? En waarom nu wel?
  • Waarom zeggen ze in het radionieuws "een handvol democraten twijfelen nog..." als 'een handvol' toch duidelijk enkelvoud is?
  • Waarom droom ik al van de zomer als de lente nog maar net begonnen is?
  • Hoe komt het dat ik het wielrennen niet meer interessant genoeg vind om er een halve weekenddag aan op te offeren?
  • Waarom ben ik nu pas te weten gekomen dat Rick De Leeuw zelfs van nature niet zwartharig was? Blond begot!
  • Hoe kom je te weten wat een puber écht denkt als hij zegt dat er niks scheelt?
  • Wat is er relevant aan het 'nieuws' dat een 17-jarige jongen sterft onder een balk?
  • Zijn er nog mensen, buiten mijn lief en ik, die geen tattoo hebben?
  • Wanneer nodigt men op de radio eens een 'allochtoon' uit zonder dat het over dat 'allochtoon zijn' moet gaan?
  • Waarom verkoopt men in natuurwinkel 't Rozemarijntje worteltjes in blik?
  • Waarom rekent een notaris nog eens dossierkosten aan bovenop de 'notariskosten'?
  • Hoeveel procent van de mensen die via de website van Radio1 voor de Gouden Uil stemmen zouden ook écht allevijf de genomineerde boeken gelezen hebben?
En waarom stelt niemand zich daar vragen bij?

26 februari 2010

Doodzonde van de allerbeste zendtijd

Seizoen 2 van Zonde van de zendtijd zit erop. De kijkcijfers waren zo mogelijks nog grappiger dan het programma (mopke geleend van Bert G. , dankuwel daarvoor).

Mogen meewerken aan een programma op Canvas dat elke week meer dan een half miljoen kijkers haalt is plezant, ik moet daar niet onnozel over doen. Er heerste tijdens de laatste weken een soort euforie op de redactie die bijzonder welkom was, al was het maar voor de extra energie die het opleverde. En toch, ik zou mezelf niet zijn als ik bij dat kijkcijfersucces geen bedenkingen had.

Een wetenschappelijk bewijs heb ik niet, maar mijn buik vertelt mij dat we vooral veel kijkers hebben gehaald die anders nooit naar Canvas kijken. Onder hen veel mensen die - als ze niet naar Zonde van de Zendtijd kijken ook lachen met - ik zeg maar wat - de jury in De Slimste Mens en de off voice van Peter Van Asbroeck in KomenEten!.
Als je in een humor-programma op Canvas de humor laat evolueren richting FC De Kampioenen, Geert Hoste en - ik ben nu toch bezig - Sketch-Up zou het wel héél erg zijn als er niet meer mensen naar keken dan gemiddeld op Canvas. De kijkers die genoten en genieten van dingen als 'Extras', 'Green Wing' of - waarom ook niet - 'Kijk 'ns op de doos' zullen af en toe ook gelachen hebben met Zonde vd Zendtijd, maar wellicht iets minder luid.

Heel vaak lieten we ons in de eindmontage leiden door het volume van de studiolach. Op zich lijkt het logisch dat je de kwaliteit van een mop afmeet aan de kwantiteit van de lachers. Lijkt, niet is. Als Geert Hoste opkomt en gewoon 'Michel Daerden' zegt, lacht heel de zaal luidop. Is dat daarom een goede grap? Of een sterk idee? Volgens mij niet. Maar het levert dus wél een luide lach op.
Wekenlang heb ik - samen met Henk, Bert en de rest van de redactie, maar ik wellicht nog het meest - geworsteld met het evenwicht tussen die luide lach en de humor die net iets subtieler was. De beste items waren die waar dat evenwicht goed zat: goede ideeën die zo waren uitgewerkt dat je hier en daar ook nog eens luidop kon lachen. Filmpjes waar je met je dochter van 11 naar kijkt en waar je allebei mee lacht, zij het op een andere manier, om andere redenen en op verschillende momenten. De 'Kookmusical', de politici die in de war geraken als de reporter van 'neen' schudt, de 'Wonder Push Fat Illusion' en de 'Win your Life' waren daar mooie voorbeelden van.

Soms was het slappe koord van de humor moeilijker te bewandelen. Dan helde de balans voor mij nét iets te veel door naar de verkeerde kant.
Dat er in de eindmontage af en toe items sneuvelden die ik zelf heel goed vond, daar kon ik mee leven. Meer last had ik van de grappen die diezelfde eindmontage wél haalden omdàt er in de studio keihard gelachen werd, maar waarvan ik soms ineenkromp van plaatsvervangende schaamte. Een woordspeling die zo flauw was dat ze op haar eentje verantwoordelijk was voor het tekort aan strooizout, een puberale grap die scoorde omdat het woord 'aambei' erin kwam of omdat we een gigantische lul toonden. Hard gelachen in de studio, dat wel. Een keihard argument helaas ook, ja.
Humor is niet altijd om mee te lachen en iets waar je mee lacht is niet altijd humor, zoiets zeker?

Nu maandag zendt Canvas het beste van seizoen 2 uit. De samenstelling van de compilatie is gebeurd op een zeer democratische manier: elke redactie- en productiemedewerker mocht zijn of haar Top10 lijstje samenstellen. De items die het vaakst werden aangevinkt hebben de compilatie gehaald.
De compilatie verschilt grondig van mijn persoonlijke Top10, dat mag niemand verbazen. Geen 'Neen schudden', geen 'Tax on web', geen 'Sport op Ketnet'. Zelfs geen 'Martine Tanghe'. Mag ik jullie daarom op deze blog mijn allergrootste favoriet van het afgelopen seizoen aanbieden? Het gaat om een filmpje dat zelfs maar gedeeltelijk is uitgezonden. Bert Gabriëls doet zich voor als journalist van de VRT-nieuwsdienst en interviewt OpenVLD-kamerlid Bart Tommelein zoals hij dat geleerd zou kunnen hebben van Martine Tanghe: met nét iets te veel vragen tegelijkertijd. In de uitzending is slechts een klein fragmentje getoond van dat interview. Op deze blog hoeven de darlings niet gekilled te worden en dus krijg je de hele opname te zien. Bert stelt een hoop vragen op een hoopje, Tommelein blijft bloedernstig antwoorden en dat meer dan 4 minuten lang! Voor mij het absolute hoogtepunt van seizoen 2, relevant, subtiel én met luide lach op de koop toe. Allez, van mij dan toch.



En voor wie alweer het slechtste van mij denkt: ik ben trots dat ik aan Zonde van de Zendtijd heb kunnen en mogen meewerken en de compilatie van maandag is absoluut geen zonde van de kostbare zendtijd. Dat record van Alles kan Beter moet eraan! Want: Alles kan beter, zelfs de kijkcijfers van Zonde van de Zendtijd.

.

02 januari 2010

Grijnsjournalistiek en cynische klootzakken

Peter Vandermeersch slaat in zijn commentaarstuk in de De Standaard van vandaag een soort mea culpa. Aangestuurd en wakker geschud door een analyse van Geert Buelens in zijn eigen krant roept hij zijn collega's op om voortaan iets minder aan 'grijnsjournalistiek' te doen. Minder focussen op het negatieve, minder afbreken, minder kritiek geven. En een beetje minder cynisch zijn.

Terwijl ik nog aan het nadenken ben over wat hij allemaal schrijft blader ik door tot aan p.12. En wat zie ik daar? Een Jaaroverzicht voor 2010, met als ondertitel: 'Hoe overleven we 2010?' . En wat lees ik daar? Een briljant geschreven stuk van Marc Reynebeau waarin hij de grijnsjournalistiek tot in het uiterste beoefent.

Laat journalisten toch hun cynische grijns behouden. Zolang dat resulteert in fantastische lectuur is er toch niks mis? Want als je cynische humor verbiedt blijven er alleen nog cynische klootzakken over. Toch?