het leven volgens henkdecorte

26 februari 2010

Doodzonde van de allerbeste zendtijd

Seizoen 2 van Zonde van de zendtijd zit erop. De kijkcijfers waren zo mogelijks nog grappiger dan het programma (mopke geleend van Bert G. , dankuwel daarvoor).

Mogen meewerken aan een programma op Canvas dat elke week meer dan een half miljoen kijkers haalt is plezant, ik moet daar niet onnozel over doen. Er heerste tijdens de laatste weken een soort euforie op de redactie die bijzonder welkom was, al was het maar voor de extra energie die het opleverde. En toch, ik zou mezelf niet zijn als ik bij dat kijkcijfersucces geen bedenkingen had.

Een wetenschappelijk bewijs heb ik niet, maar mijn buik vertelt mij dat we vooral veel kijkers hebben gehaald die anders nooit naar Canvas kijken. Onder hen veel mensen die - als ze niet naar Zonde van de Zendtijd kijken ook lachen met - ik zeg maar wat - de jury in De Slimste Mens en de off voice van Peter Van Asbroeck in KomenEten!.
Als je in een humor-programma op Canvas de humor laat evolueren richting FC De Kampioenen, Geert Hoste en - ik ben nu toch bezig - Sketch-Up zou het wel héél erg zijn als er niet meer mensen naar keken dan gemiddeld op Canvas. De kijkers die genoten en genieten van dingen als 'Extras', 'Green Wing' of - waarom ook niet - 'Kijk 'ns op de doos' zullen af en toe ook gelachen hebben met Zonde vd Zendtijd, maar wellicht iets minder luid.

Heel vaak lieten we ons in de eindmontage leiden door het volume van de studiolach. Op zich lijkt het logisch dat je de kwaliteit van een mop afmeet aan de kwantiteit van de lachers. Lijkt, niet is. Als Geert Hoste opkomt en gewoon 'Michel Daerden' zegt, lacht heel de zaal luidop. Is dat daarom een goede grap? Of een sterk idee? Volgens mij niet. Maar het levert dus wél een luide lach op.
Wekenlang heb ik - samen met Henk, Bert en de rest van de redactie, maar ik wellicht nog het meest - geworsteld met het evenwicht tussen die luide lach en de humor die net iets subtieler was. De beste items waren die waar dat evenwicht goed zat: goede ideeën die zo waren uitgewerkt dat je hier en daar ook nog eens luidop kon lachen. Filmpjes waar je met je dochter van 11 naar kijkt en waar je allebei mee lacht, zij het op een andere manier, om andere redenen en op verschillende momenten. De 'Kookmusical', de politici die in de war geraken als de reporter van 'neen' schudt, de 'Wonder Push Fat Illusion' en de 'Win your Life' waren daar mooie voorbeelden van.

Soms was het slappe koord van de humor moeilijker te bewandelen. Dan helde de balans voor mij nét iets te veel door naar de verkeerde kant.
Dat er in de eindmontage af en toe items sneuvelden die ik zelf heel goed vond, daar kon ik mee leven. Meer last had ik van de grappen die diezelfde eindmontage wél haalden omdàt er in de studio keihard gelachen werd, maar waarvan ik soms ineenkromp van plaatsvervangende schaamte. Een woordspeling die zo flauw was dat ze op haar eentje verantwoordelijk was voor het tekort aan strooizout, een puberale grap die scoorde omdat het woord 'aambei' erin kwam of omdat we een gigantische lul toonden. Hard gelachen in de studio, dat wel. Een keihard argument helaas ook, ja.
Humor is niet altijd om mee te lachen en iets waar je mee lacht is niet altijd humor, zoiets zeker?

Nu maandag zendt Canvas het beste van seizoen 2 uit. De samenstelling van de compilatie is gebeurd op een zeer democratische manier: elke redactie- en productiemedewerker mocht zijn of haar Top10 lijstje samenstellen. De items die het vaakst werden aangevinkt hebben de compilatie gehaald.
De compilatie verschilt grondig van mijn persoonlijke Top10, dat mag niemand verbazen. Geen 'Neen schudden', geen 'Tax on web', geen 'Sport op Ketnet'. Zelfs geen 'Martine Tanghe'. Mag ik jullie daarom op deze blog mijn allergrootste favoriet van het afgelopen seizoen aanbieden? Het gaat om een filmpje dat zelfs maar gedeeltelijk is uitgezonden. Bert Gabriëls doet zich voor als journalist van de VRT-nieuwsdienst en interviewt OpenVLD-kamerlid Bart Tommelein zoals hij dat geleerd zou kunnen hebben van Martine Tanghe: met nét iets te veel vragen tegelijkertijd. In de uitzending is slechts een klein fragmentje getoond van dat interview. Op deze blog hoeven de darlings niet gekilled te worden en dus krijg je de hele opname te zien. Bert stelt een hoop vragen op een hoopje, Tommelein blijft bloedernstig antwoorden en dat meer dan 4 minuten lang! Voor mij het absolute hoogtepunt van seizoen 2, relevant, subtiel én met luide lach op de koop toe. Allez, van mij dan toch.



En voor wie alweer het slechtste van mij denkt: ik ben trots dat ik aan Zonde van de Zendtijd heb kunnen en mogen meewerken en de compilatie van maandag is absoluut geen zonde van de kostbare zendtijd. Dat record van Alles kan Beter moet eraan! Want: Alles kan beter, zelfs de kijkcijfers van Zonde van de Zendtijd.

.

Geen opmerkingen: