het leven volgens henkdecorte

14 september 2010

Zouden we dat wel verder doen?

Het is ondertussen bijna 4 jaar geleden. In een lichte vlaag van zinsverbijstering besloot ik toen om mijn eigen achteraf-kamertje in het grote www-huis in te richten. Een eigen blog zou het worden, want dat was toen hip.

In die tijd was ik iemand die wel eens durfde te discussiëren met vrienden, collega's en soms ook complete vreemden. Waarover? Over alles en nog wat, zo was ik, zo ben ik nog steeds.

Ik was toen ook iemand die van zichzelf dacht dat hij wel iets lezenswaardig kon schrijven, iets waar andere lezers dan de schrijver zélf iets aan konden hebben. Door ze te doen lachen, door ze te ontroeren, door ze te laten nadenken. Kortom: de dingen die ik zelf ook wil ervaren als ik het werk lees van anderen. Er zijn wel meer momenten geweest in mijn leven dat ik dacht dat ik iets beluister-, bekijkens- of lezenswaardigs kon produceren. Soms had ik gelijk, soms ook niet. In het geval van deze blog weet ik nog steeds niet goed of ik gelijk had.

Ik was toen iemand die ook veel vrije tijd had. Het huis was - min of meer - afgewerkt, de tuin was niet te groot, de meisjes werden groter en ik had het talent om verplicht familiebezoek tot een minimum te beperken.

Een blog dus. Al was dat niet evident. Het allereerste bericht was wat dat betreft al meteen overduidelijk: er was meer twijfel aan voorafgegaan dan aan het eerste excuus-bericht van de Vlaamse bisschoppenconferentie.

Het duurde even voor ik lezers had, het duurde nog langer voor iemand uit mijn eigen omgeving wist dat ik een blog bijhield. En dan duurde het plots niet meer zo lang voor er plots rel en nationale media-aandacht was. Enfin, een mini-relletje en een heel klein beetje media-aandacht. Maar toch, vanaf dat moment werd ik aangesproken over deze blog. Vanaf dat moment kwamen ook de vragen: Waarom schrijf je over die dingen? Waarom doe je dat? Is dat wel slim? Als ik heel eerlijk was moest ik op die laatste vraag "neen" antwoorden. Toch bleef ik doorschrijven.

Tot een goed jaar geleden. Er was ondertussen een en ander gebeurd. Vooral in mijn privé-leven. Vrije tijd was ineens minder evident. Het huis was plots niet meer zo afgewerkt, de tuin was plots 22 keer zo groot en meisjes werden plots 8 jaar jonger. En hoewel mijn talent om familiebezoek te vermijden intact was gebleven kwam het zo toch dat de blog stilaan op een ex-blog begon te lijken. Af en toe was er nog even een schijnmanoevre of een kortstondige opflakkering , maar de concurrentie van die andere internet-hype waar ik me heb door laten vangen werd té groot.

En dus kwamen de twijfels: heeft het nog zin? Het leven wél, maar een blog over dat leven? Zouden we dat wel voortzetten? De twijfel werd een beslissing, niét doordat ik zelf de knoop doorhakte, dat zou al te gek zijn. Neen, het waren de aanhoudende, weliswaar goedbedoelde, plagerijen van K. die de doorslag gaven. En dus is dit de allerlaatste zin van Zouden we dat wel doen?