het leven volgens henkdecorte

31 juli 2016

De zomer van... Julian Cope

Net als vorig jaar pakt Radio 1 uit met een fijn zomerprogramma waarin gasten en luisteraars suggesties mogen doen voor platen. Die platen moeten passen binnen een thema, een thema dat wordt aangebracht door de gast van de dag.

Het doet (mij) een beetje denken aan dat programma dat Koen Fillet lang geleden maakte op zondagavond: Het Laatste Uur. Een van de vaste 'leveranciers' in dat Laatste Uur was Rik Moens, ondertussen gepensioneerd muzieksamensteller bij Radio 1. Hij maakte er toen een sport van om bij elk thema een nummer van Harry Nilsson voor te stellen. En wat heb ik hier ontdekt: Rik doet deze zomer gewoon verder met het promoten van 'zijn' Harry Nilsson.

Toen hij en ik nog samen bij Radio 1 werkten wilde ik stiekem een beetje Rik Moens zijn. En dus doe ik met een mijner muzikale helden graag wat Rik voor Harry Nilsson doet: ik heb bij alle thema's van de Zomer van... een gepast lied gezocht van Julian Cope.

Ik ben een volwassen man, vader van drie kinderen, waarvan al eentje meerderjarig, ik dweep niet meer snel met iets of iemand. Ik heb niks met vlaggen of merken, niet met acteurs of koks, niet met politici of met sporters. Ik ben te rationeel om een fan te zijn, van om het even wie. Maar... als er één figuur is die ik bijna mateloos bewonder voor ongeveer alles wat hij doet dan is het Julian Cope. Omwille van wie hij is, wat hij maakt, hoe hij schrijft, waarvoor hij staat.
De kans is groot dat jullie niet eens weten wie Julian Cope is. Misschien kennen jullie wel een liedje of twee, drie van hem. Dat zou kunnen. Hij heeft - lang geleden - een paar grote hits gehad en was in de UK zelfs een tieneridool. Hij heeft ook een keertje op Rock Werchter (toen nog Torhout/Werchter) gestaan.

Maar Julian Cope is muzikaal zoveel meer dan die paar pophits. En net daarom vind ik hem zo interessant. Ik ben iemand die zowel van radiovriendelijke popmuziek als van keiharde gitaarnoise houdt, iemand die zowel new-wave-deuntjes als psychedelische P-funk apprecieert en iemand die op een folkfestival al eens een ambient jazz-optreden meepikt. En wat wil het toeval nu? Julian Cope speelt al zijn hele carrière al die muzikale stijlen door elkaar. Ik ken niemand anders die zoveel muzikale idiomen beheerst en toch altijd als zichzelf klinkt. Zelfs Bowie en Prince, die ik ook zeer hoog acht, moeten wat dat betreft ver voor hem onderdoen.
Ik heb geprobeerd om die muzikale verscheidenheid van Julian Cope te bewaren in het lijstje dat ik heb samengesteld op basis van de thema's uit de Zomer van... Er staan poppareltjes in, maar ook zware doomgitaren, lo-fi folksongs en flink wat psychedelica.
Ik heb mij er enorm mee geamuseerd, en wie weet kan ik nog één enkel iemand enthousiast maken voor Head Heritage, de wondere wereld van Julian Cope. Dan is mijn missie al geslaagd.
Hier gaan we:

1. Schuld bekennen (Daan)

Don't call me Mark Chapman (uit 'Autogeddon')

Een nummer dat verwijst naar de moordenaar van John Lennon maar eigenlijk gaat over de wraakgevoelens die je koestert wanneer een rijke stinkerd met zijn dikke Ferrari je zwangere vrouw aanrijdt.



2. Voor in bad (vrolijk/melancholisch) (Johan Petit)

Planetary sit-in  (uit 'Interpreter')

Op het eerste gehoor een vrolijk en licht melancholisch liedje, al gaat het wel over de het langdurige protest van milieuactivisten bij de bouw van een nieuwe autoweg in Zuid-Engeland. Tja, het is wel Julian Cope hé!




3. Lastige vrouwen (Thomas De Soete)
Militant Feminist Dream  (uit 'The Unruly Imagination')

Geen commentaar, of ik krijg last van de vrouwen.




4. Viva la revolucion!  (Enrique Noviello)
Russian Revolution Blues  (uit 'Revolutionary Suicide')

Er zijn meer dan 10 songs van Julian Cope met het woord 'revolution' in de titel. Dit was dus een makkie. Op dezelfde plaat staat ook de Mexican Revolution Blues en die klinkt bijna hetzelfde, dat zegt genoeg zeker?



 5. Het goede doel  (Chris Lomme)
Reynard the fox  (uit 'Fried')

Gaat eigenlijk over zichzelf, op de vlucht voor iedereen die hem kwaad wil doen. Het dateert dan ook uit de periode dat hij wat last had van paranoïde, onder meer. Het nummer is achteraf echter heel vaak gebruikt als strijdlied in de anti-vossenjachtcampagnes in de UK, het goede doel dus.



6. Klassiek geïnspireerd  (Kurt Van Eeghem)
An elegant chaos  (uit 'World shut your mouth')

Het is niet echt klassiek geïnspireerd zoals Kurt Van Eeghem het bedoelde, maar ik vind dat het mooi in dat thema past omdat het een van die vele nummers is van Julian Cope waarin de (alt)hobo, het 'klassieke' houten blaasinstrument, zo'n belangrijke rol speelt. Iemand heeft die nummers zelfs eens opgelijst.



7. Jeugdsentiment (Linda Van Waesberghe)
Sunshine Playroom  (uit 'World shut your mouth')

Een song uit de eerste solo-plaat van Julian. Ze is gemaakt in een periode dat hij compleet van de wereld was door drugs en paranoïa. Hij was toen bijvoorbeeld ook compleet bezeten door zijn collectie metalen speelgoedautootjes. Luie psychologen zouden daar een verwijzing naar zijn jeugd en het gemis van zijn oude jongenskamer in kunnen zien.



8. Musical  (Ronny Mosuse)

S.P.A.C.E.R.O.C.K. with me  (uit 'Interpreter')

Dit was een moeilijke. Als er tóch een genre is waaraan Cope zich nooit gewaagd heeft is het musical. Hij heeft ook geen ambient metal track gemaakt met als titel 'West Side Story' of zo. In S.P.A.C.E.R.O.C.K. with me is wel een belangrijke bijrol voorzien voor een zangeres met opera-ambities. Opera is de musical van vóór 1920. Goed genoeg dus.



9. Kinderliedjes  (Kapitien Winokio)

I'm your daddy  (uit '20 Mothers')

Een slaapliedje voor de eigen dochters zoals alleen een papa als Julian Cope het kan schrijven: lieflijk en creepy tegelijkertijd.



10. Liedjes over eten   (Kobe Ilsen)

Hey high class butcher  ( B-kantje van de 'World shut your mouth'-sessies)

Met de - zelfs naar Julian Cope-normen - zeer bizarre zin: "In the night, in my kitchen I can hear my meat sighing."


11.  Solo's   (Thomas Vanderveken)

Safesurfer  (uit 'Peggy Suicide')

Het nummer begint meteen met een psychelische solo en dus past het perfect binnen dit thema, maar het is ook het enige nummer dat in deze lijst MOEST staan. Met dit nummer is destijds mijn fascinatie voor Julian Cope begonnen. Sex + gitaren + weirdness en dat 9 minuten lang. Als er één nummer op mijn begrafenis moet gespeeld worden, dit dus. (en dat geldt blijkbaar ook voor de dude die dit op YouTube heeft gezet, check de comments)



12. Vocale acrobatiek  (Jan De Smet)

The Loveboat  (uit 'Interpreter')

Moeilijk thema. Julian Cope heeft twee zangstemmen, zijn lage croonerstem en zijn hoge popstem, en hij gebruikt die allebei even vaak, maar acrobatieën? Dan maar de spacy stemmetjes in dit The Loveboat.





13. Vogels  (Lize Spit)

Albany  (uit 'The Jehovahcoat demo's')

Albany is de naam van Julian's eerste dochter. Toen die alleen ging wonen wilde ze graag vogels in huis. Ze besloot om een tijdje de ramen open te laten staan en na enkele dagen kwam er een koppel zwaluwen in haar woonkamer nestelen. Hij vertelt dat verhaal in dit interview.
Dit is geen song, maar één van die vele psychedelische tracks die Julian Cope ook in zijn discography heeft zitten. Waarom deze Albany heet is niet helemaal duidelijk. Ik hoor er ook geen zwaluwgetjilp in.



14. Brunchmuziek  (Radio Candip)

The Black Sheep song   (uit 'Black Sheep')

Omdat het zo'n mooie melodie is. Typisch Copey. Onder een venijnige politieke tekst. Nog typischer Copey.


15.  Crooners  (Neeka)

Pristeen  (uit 'Peggy Suicide')

Geen echte crooners voor Julian Cope, maar hier gebruikt hij zijn meest croonerachtige stem in de bezwerende openingstrack van 'Peggy Suicide'.


16. Acterende zangers   (Ward Verrijcken)

Robert Mitchum   (uit 'Skellington')

Voor zover ik weet heeft Julian enkel geacteerd in zijn eigen videoclips. Hij heeft wel een heel schoon liedje gemaakt over acteur Robert Mitchum. Het is geschreven in de tijd dat hij nog in één groep zat met Ian McCullogh van Echo&The Bunnymen maar hij nam het zelf pas op voor de lo-fi-plaat 'Skellington', de eerste plaat die hij in eigen beheer opnam als protest tegen zijn eigen platenfirma. Ondertussen heeft het een vaste plek in zijn live-sets, telkens met aandoenlijke fluitsolo.



17.  Luchtvaart  (Teddy Hillaert)

Just like Leila Khaled said   (uit 'Wilder' van The Teardrop Explodes)

Een liefdeslied voor de eerste vrouwelijke vliegtuigkaper uit de geschiedenis. Blijkbaar was de foto van deze Palestijnse terroriste destijds een soort vrouwelijk equivalent van de Che Guevara-foto's op de revolutionaire jongenskamers. Ondertussen is ze lid van de Palestijnse Nationale Raad.




18. Op reis  (Daniel Demoustier)

Spacehopper  (uit 'Saint-Julian')

Op reis met Julian Cope is meteen op ruimtereis. Met de spacehopper.



19.  Oorlogsliederen  (Gianni Marzo)

World War Pigs  (uit 'Citizen Cain'd')

"This song is freakin' me out." zingt hij zelf ergens halverwege. Tja.



20. Sterke vrouwen   (Barbara Dex)

X-mass in the woman's shelter  (uit 'Psychedelic revolution')

Een ode aan alle sterke vrouwen. Denk ik.



21. The U.S.A.   (Bjorn Soenens)

American Lite  (uit 'Peggy Suicide')

Lied over de liefde van zijn leven: zijn Amerikaanse vrouw Dorian. Ze leerden elkaar kennen tijdens de eerste Amerikaanse tournee van The Teardrop Explodes. Hij stond op het podium, zij was een groupie...



 22. Ziek zijn / Liefdesverdriet   (Saskia De Coster)

Ha Ha, I'm drowning  (uit 'Kilimanjaro', het debuutalbum van The Teardrop Explodes)



23. Het paradijs  (Michael Van Peel)

The greatness and perfection of love  (uit 'World shut your mouth')

Met gratis woordspelletje. The greatness and perfection of love vs. The greatest imperfection is love. Stromae, eat your heart out.





24. Uitzichtloze situaties  (Arne Sierens)

I'm living in the room they found Saddam in  (uit 'Citizen Cain'd')

Julian schreef dit vreemd nummer terwijl hij wekenlang in zijn schrijfkamer opgesloten zat om de deadline van zijn boek 'The Megalithic European' te kunnen halen. Hoe hij dan aan die vergelijking met Saddam komt weet hij alleen, vrees ik.
Ik had de versie van de plaat kunnen nemen, maar ik heb bij uitzondering een keertje een live-versie gekozen. Eentje waarbij ik zelf in het publiek sta.



25. Familie  (Tom Kestens)

Try try try  (uit '20 Mothers')

In zijn jonge jaren lag Julian Cope zwaar overhoop met zijn ouders. Zijn bizarre levensstijl en zware drugsverslaving maakten dat er natuurlijk niet beter op. In dit keiharde lied vraagt Julian aan zijn moeder waarom ze hem na al die jaren nog steeds niet vergeven heeft.
Het nummer staat op '20 Mothers' , een soort conceptalbum over de oerkracht van moeders. Op de hoes staan twintig moeders, waaronder Dorian, de moeder van Julians dochters Albany en Avalon en zijn schoonmoeder. Zijn eigen moeder staat er niét op...



26. Nederlands nederlandstalig  (Wim Helsen)
Charlotte Anne   (uit 'My nation underground)

Pas. Dit bleek een onmogelijk thema voor de Julian Cope-discografie. Uiteraard geen Nederlandstalige nummers, maar ook geen enkele verwijzing naar Nederland of iets Nederlands. Tenminste, ik heb ze niet gevonden.
Dan maar gewoon een mooi liedje. Tenslotte is 'Charlatan' toch een mooi nederlandstalig woord.



27. New tradition  (Bavo Vandenbroeck)
Cromwell in Ireland  (uit 'Psychedelic revolution')

Bavo Vandenbroeck is programmator van Dranouter Folk en zocht folksongs in de 'new tradition'.
"This is a folksong, a what the fuck-song!" over de zoektocht naar de grootste tiran aller tijden.



28. Liedjes met namen in de titel  (Eefje De Visser)

Julian H. Cope  (uit 'Jehovahkill')

Waarom niet gewoon een lied met zijn eigen naam?!
"Some people base their lives on a questionable fuck."



30. Zuid-Afrikaanse liedjes   (Tom Lanoye)

Ouch monkeys   (uit 'Everybody wants to shag the Teardrop Explodes, het pas tien jaar na opname uitgebrachte derde album van The Teardrop Explodes)

Alweer een moeilijk thema. De Kilimanjaro ligt niet in Zuid-Afrika.  Zitten er apen aan de Kaap?



31. Liedjes die je nooit op de radio hoort   (Hans Bourlon)

Incredibly ugly girl   (uit 'Skellington')

Hahaha. Zijn er liedjes van Julian Cope die je wél op de radio hoort? Ja, heel af en toe Beautiful love, Charlotte Anne en World shut your mouth. Maar zeker nooit  lo-fi-liedjes over ongelooflijk lelijke meisjes.



32. Orgelsongs   (Jean Blaute)

Doomed   (uit 'Skellington')

Julian Cope gebruikt heel vaak mellotron-orgels in zijn songs, ook live nog steeds. Maar ik vond niet meteen een coole mellotron-solo.
Daarom gewoon een simpel liedje vanop Skellington. Wat goedkope percussie, een slecht gestemde gitaar én een kerkorgeltje.



33. Androgyne stemmen  (Gregory Frateur)

No hard shoulder to cry on (uit 'Jehovahkill')

Androgyn is misschien niet het juiste woord, maar de hoge popstem van Julian zit hier mooi verweven tussen zijn lage croonerstem en zijn derde, wat krijsende stem. Drie voor de prijs van een. En wat een nummer!



34. Rare songteksten  (Ruud Hendrickx)

Mic Mak Mok  (outtake van de  'Fried'-sessies)

ALLE teksten van Julian Cope zijn rare teksten maar deze is de uitschieter. Geen flauw idee waarover ie het heeft en ook niet waarom Mic met een c is en Mak en Mok met een k.




En zo zijn we in de helft van de Zomer van... geraakt. Maandag neemt Lieve De Maeyer het roer over van Evert Venema. Het eerste thema wordt 'minimalistisch' met Jurgen Delnaet.
Ik stuur alvast deze inzending in en maak op het einde van de zomer deel 2.

Paranormal in de West Country  (uit 'Autogeddon')















Geen opmerkingen: